Een fan van Agatha Christie zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar de twaalf verhalen in Het wespennest vond ik wel aardig. Net lang genoeg om niet saai te worden.Met name de zeven verhalen over Poirot vond ik wel ok. Alleen jammer dat ik nooit doorheb wat er precies gebeurt is. Heb ik altijd met Christie, ik heb altijd het gevoel dat ze niet alles verteld, waardoor het voor de lezer onmogelijk wordt.De vijf verhalen over bovennatuurlijke dingen, zoals een zichzelf steeds verplaatsende pop die het huis over wil nemen, vond ik minder. Er gebeurde niet echt iets en vaak liep het met een sisser af.Al met al zal ik af en toe nog wel eens iets van Christie lezen, maar daar blijft het dan ook bij.
Eén van de eerste boeken waarover ik blogde was Stad der blinden van José Saramago. Dit jaar begon ik met het boek wat je als een vervolg hierop zou kunnen zien, Seeing (De stad der zienden). Het boek is goed op zichzelf te lezen, maar een komen verwijzingen voor naar het eerste boek.Bij vreemd verlopende gemeentelijke verkiezingen (rotweer, 's ochtend bijna geen stemmers, om 4 uur 's middags opeens iedereen) heeft het grootste gedeelte van de bevolking in de hoofdstad blanco gestemd. Dat is de situatie na hoofdstuk 1. Hoe gaat de regering daarmee om?De door Saramago gekozen oplossing is een egoïstische, met een vlucht uit de stad die wordt belegerd. Maar is dit de meest realistische? De verstandigste? In ieder geval gaat het leven aardig door in de stad en wordt die vooral verstoord door de ministers die bezig zijn met eigen belang en ongelofelijk stom zijn. Zo stom, dat het lachwekkend is. Een mooie aanklacht richting regeringen, want ook de ernstige ondertoon is daar.Een mooi boek, goed geschreven. Ik houd wel van de stijl van Saramago, met veel komma's en weinig punten (maar wel weer hoofdletters), met verwijzingen naar de auteur zelf, met voldoende humor om het verhaal niet zwaar te maken. De stad der blinden vond ik indrukwekkender omdat de situatie ingrijpender was, iedereen was blind. Hier is de situatie ook ingrijpend, maar iedereen is nog in staat normaal te leven. Het is minder dramatisch.Van Saramago blijf ik fan en hiermee is dit leesjaar dus goed begonnen. Van hem heb ik Het verzuim van de dood nog liggen en ik kijk er naar uit dit ook te lezen. Maar niet binnenkort, zulke auteurs moet je opsparen.
Mijn mening over het boek Glad ijs van Knut Naerum is tweeledig. Het idee is erg goed. Tijdens een schaatswedstrijd in Thialf wordt Gianni Romme onderuit geschaatst (of is er naar zijn voet gegrepen) door een Noorse schaatser, terwijl Romme had kunnen winnen. Dit wekt onrust en over en weer doping beschuldigingen. Mensen nemen woorden niet terug, Noorwegen beschuldigt Nederland van alles wat lelijk en met name immoreel is. En uiteindelijk loopt het gruwelijk uit de hand.Het begin van het boek leest lekker weg en laat zien hoe dichtbij een oorlog kan zijn, als je mensen maar genoeg ophitst. In de het tweede deel komen echter wat geheime diensten voor, die wel erg graag oorlog willen. En de Nederlandse cultuur wordt op steeds dezelfde punten (drugs, homohuwelijk, sex) wel heel erg overtrokken.Om het boek heb ik best gelachen, het is tenslotte geschreven door een komiek, en het laat je ook wel nadenken. Maar iets te veel personen en allemaal iets overdreven, dat is toch jammer.
Zogenaamde 'cozy mysteries' blijven me toch trekken. Heerlijk op een gezellig manier een moord oplossen terwijl het buiten regent. Veel van het gebeurde is erg onwerkelijk en aan het begin van het boek moet ik altijd even weer wennen aan de vele (vaak zinloze) details en vreemde hoofdpersonen die alles maar kunnen maken. Maar uiteindelijk is het altijd erg ontspannend.De afgelopen week las ik This old souse van Mary Daheim, deel 20 van de Bed-and-breakfast mysteries serie. Vorig jaar willekeurig gekocht, gekozen op titel, kleur en plaatje (hoe hopeloos), geen idee hebbend van de lengte van de serie. En hoewel wordt verwezen naar eerdere verhalen, mis je die verhalen niet, alles wordt voldoende uitgelegd.Het verhaal is verder redelijk eenvoudig en leuk om op te lossen. Een huis waar al een halve eeuw dezelfde mensen wonen ziet er erg onbewoond uit, Renie en Judith worden nieuwsgierig en gaan rondneuzen. Judith vindt een lijk in haar auto, maar wordt verder wijzer van de politie. Zelf gaan ze op onderzoek uit en natuurlijk wordt het spannend, maar lossen ze de zaak ook op.
Willem Elsschot blijft één van mijn favoriete schrijvers. Eerder dit jaar herlas ik Lijmen/Het been en kort geleden zag ik de film van Villa des roses. Nu las ik Kaas.
Vanaf het begin is duidelijk dat de kaashandel van Laarmans op niks uit gaat lopen. Hij tuimt er met open ogen in en heeft opeens 20 ton kaas, die verkocht moet worden. Maar daar is hij helemaal niet mee bezig. Hij is vooral bezig met opscheppen en het inrichten van zijn kantoor. En de voorraad betalen lukt dat ook niet.
Opnieuw een fijn boek. Wel minder dramatisch dan Lijmen/Het been. Natuurlijk wordt er gekonkeld en bedrogen, maar alles lijkt goed af te lopen. Fijn natuurlijk, maar voor het verhaal iets minder.
De volgende Elsschot wordt Tsjip/De leeuwentemmer.
Gedichten blijven voor mij moeilijk toegankelijk. Ik ben meer van de proza, en dan vooral hele boeken. Ook verhalen kosten me regelmatig moeite. Van Lewis Carroll kende ik natuurlijk
Alice in Wonderland. En dat vond ik wel een mooi boek, inclusief de gedichten. Dus een dichtbundel van hem trok me wel aan: Jabberwocky and other poems.En ik heb er om gelachen. Carroll blijft goed. Een volgende keer zal ik er weer om lachen en weer iets anders lezen. Eens kijken of ik aan Through the looking glass kan komen, meteen een goed excuus om Alice in Wonderland opnieuw te lezen.
Een fan van Agatha Christie zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar de twaalf verhalen in Het wespennest vond ik wel aardig. Net lang genoeg om niet saai te worden.
