The housekeeper and the professor

Romans die me maar enigszins het idee geven iets met wiskunde te maken te hebben, komen al snel op mijn verlanglijstje te staan. Toen ik dus hoorde over The housekeeper and the professor van Yoko Ogawa moest ik die dus ook lezen. En wiskundig gezien kom ik aan m'n trekken, hoewel er wat veel uitleg instaat over begrippen die mij al bekend zijn.

Het verhaal is mooi en indrukwekkend. De professor met een geheugen van slechts 80 minuten (gevolg van een verkeersongeluk) maakt zijn huishoudster enthousiast voor wiskunde. En als ze een keer over haar zoon begint, moet hij meekomen naar het werk. De professor houdt van de jongen en helpt hem met zijn huiswerk. En ze hebben een gezamenlijke liefde: honkbal. Alleen leeft de professor 20 jaar in het verleden.

Een mooi verhaal, niet briljant geschreven, maar origineel en emotioneel.

Tea-bag

Van Henning Mankell had ik nog nooit iets gelezen, Wallander ken ik alleen van de serie van een aantal afleveringen op televisie. En die vond ik wel OK. En ook Tea-bag is me goed bevallen. Lekker vlot geschreven en een goed verhaal.

Tea-bag is gevlucht uit Afrika. En Tanja uit Rusland en Leyla het Midden Oosten. Op merkwaardige wijze ontmoeten ze dichter Jesper Humlin. Na een feestje draait het erop uit dat hij hen een schrijfcursus gaat geven. Voor Jesper goed omdat hij dan meer ziet van wat er echt in Zweden gebeurt, voor de meiden goed, want zij kunnen hun verhaal kwijt.

Naast deze serieuze lijn in het verhaal, blijft het luchtig omdat Jesper continu lastig wordt gevallen door zijn vriending, zijn moeder en vooral zijn uitgever, die hem een misdaadroman wil laten schrijven (en hij piekert er niet over, alleen alle mensen in zijn omgeving beginnen er wel aan).

Het boek heeft veel humor en ook een verhaal te vertellen, namelijk hoe te overleven als vluchteling en illegale immigrant. Deze combinatie maakt het tot een page-turner.

The dare

Na The boy in striped pyjamas van John Boyne was ik door deze schrijver gecharmeerd. Wat een goed boek was dat! Nu las ik het eveneens vrij dunne The dare. En opnieuw werd ik gegrepen.

Ergens hebben beide boeken wel iets van elkaar. In beide gevallen is de verteller en hoofdpersoon een jonge jongen en in beide gevallen gebeurt er iets tragisch wat voor deze hoofdpersoon dat niet te vatten is voor hem.

Dit geval is welliswaar minder dramatisch, maar niet minder indrukwekkend. De moeder van Danny rijdt een klein kind aan en het is maar de vraag of die uit coma komt. De last die dit bij de moeder legt, drukt op het hele gezin. Danny voelt zich in de steek gelaten en loopt zelfs van huis weg...

John Boyne blijft op mijn lijstje van favoriete auteurs staan!

Lolliepop

Even een halfuurtje in de zon (ehh, schaduw) met een afgerond verhaal, heerlij. En ik had nog een literair juweeltje liggen, Lolliepop van Marion Pauw, ideaal voor dit moment.

Het verhaal is niet heel bijzonder, toch wel spannend (in 64 korte pagina's) en een aardig tijdverdrijf. Twee zussen, overspel, relatieruzie, een kind, een pistool en een gat in het bos maken het tot een aangenaam verhaal.

Wellicht dat ik ooit een boek van Marion Pauw ga lezen, maar heel enthousiast ben ik nog niet voor het genre literaire thriller als het gaat over hele boeken.

Lijmen / Het been

Voor Willem Elsschot kreeg ik een zwak toen ik voor het eerst iets van hem las. Hetgeen ik toen las, was Lijmen / Het been. Een paar jaar na m'n eindexamen en een van de eerste literaire boeken die ik weer las. Wat ik daar tussendoor gelezen heb, weet ik niet meer...

Ondertussen heb ik meer van Elsschot verzameld, maar nog niet gelezen. Om er weer in te komen herlas ik Lijmen / Het been en opnieuw was ik onder de indruk. Het verhaal is goed opgezet en je krijgt sympathie voor een stel schurken. In het eerste deel, Lijmen, wordt het verhaal vertelt van Boormans en Laarmans die door middel van chantage en mooie verhalen het wereldtijdschrift verkopen. Met mooie artikelen van bedrijven, die dan vervolgens zelf voor de distributie moeten zorgen. En de verhalen zijn eigenlijk slechts aardig geluk knip-en-plakwerk.

In Het been krijgt Boormans vroeging, omdat hij een gehandicapte vrouw in het eerste deel met 100000 exemplaren heeft opgezadeld. Hij wil haar terug betalen, maar zij accepteert dat niet. Een vreemde rechtszaak volgt.

Het verhaal is duidelijk satirisch en heeft veel humor. Tijd voor (voor mij) nieuw werk van Elsschot. Kaas staat al te wachten.

Brazzaville beach

Vorig jaar was er een hype op Librarything over Brazzaville Beach van William Boyd. Het klonk wel interessant en tweedehands exemplaren waren erg goedkoop te krijgen. Maar meer kon ik me ook niet herinneren over dit boek toen ik er vorige week in begon. En de eerste hoofdstukken vroeg ik me serieus af waarom ik het gekocht had.

Maar daar kwam verandering in. Het verhaal is aardig opgebouwd in twee verhaallijnen die beide afstevenen op iets dramatisch. De vraag is alleen wat. En de vraag is hoe de lijnen precies met elkaar verbonden zijn.

Hope is de hoofdpersoon van dit verhaal en op een of andere manier is ze vanuit Londen in Brazaville Beach terecht gekomen. De vraag is vooral hoe en waarom. En die vraag wordt beantwoord in het boek. In twee verhaallijnen, de ene met haar man John in Londen. Hij is wiskundige en dreigt gek te worden in een zoektocht naar eeuwige roem. Zelf werkt ze ecoloog. Het tweede verhaal is al in Afrika en beschrijft hoe Hope in een reservaat het gedrag van een groep chimpansees bestudeert en onverwachte dingen ontdekt.

Beide verhaallijnen zijn redelijk dramatisch. Het mooie van het boek is, dat ze door elkaar worden verteld, met daar tussen in wat meer filosofische overdenkingen van Hope. De climax van beide verhaallijnen zijn verweven en maken duidelijk waarom deze twee lijnen er zijn.

Wat ik er verder precies van moet vinden, weet ik nog niet. Het verhaal zit goed in elkaar, alleen de inhoud raakte me niet echt, helaas.

De kleur van het duister

Heel erg veel thrillers lees ik niet, meestal blijft het meer bij crime. De belangrijkste reden hiervoor is een iets te vaak verstoorde nachtrust door die enge verhalen. Helemaal als ik enge films gekeken heb. Maar 's ochtends in de trein kan ik het nog wel hebben. En een dun boek, dat is ook snel uit. Deze week las ik onderweg De kleur van het duister van Franck Thilliez.

Het verhaal begint met twee mannen in een grot, onder een gletsjer. De een vastgebonden, de ander met een masker voor, en geen idee hoe ze daar terecht zijn gekomen. Langzaam ontrafelt zich de reden, tijdens het ploeteren om te overleven. Het einde is onverwacht en indrukwekkend. Een heerlijk boek voor een paar uur 'griezelen' en je afvragen hoe de mens in elkaar zit.