Over Paaz van Myrthe van de Meer hoorde en las ik alleen maar positieve recensies. En daar wil ik er graag één aan toevoegen. Extra getriggerd na het interview in VPRO Boeken (ik had het boek al in huis) begon ik dit boek te lezen. En al na een paar hoofdstukken zat ik volledig in het boek.
Het leven op de Paaz, meerdere maanden lang, ik kan me zomaar voorstellen dat ik dan pas echt gek zou worden. Emma volgt hele dagen verschillende therapiën, samen met anderen. Allemaal mensen met grote problemen en toch maken ze er samen ergens ook nog wel iets gezelligs van.
De vertelstijl met humor maakt dit boek erg leesbaar. Maar ondertussen komen er ook zware onderwerpen aan de orde. En het wist me een aantal keer behoorlijk te raken. Een boek dat ik veel te snel uit had. Een boek dat ik graag aan anderen aanraad.
Opnieuw heb ik een serie gevonden waarvan ik een boel kan leren, maar die toch heel leesbaar is. Dat laatste vind ik bij A very short introduction nog wel tegenvallen, maar de tekeningen in Introducing ... A graphic guide maken het allemaal erg leesbaar.
Ik koos voor het deel Psychotherapy van Nigel Benson & Borin van Loon omdat eigen ervaringen me nieuwsgierig hadden gemaakt. Ik was blij verrast met een concrete, praktische aanpak, aangezien ik alleen de in mijn ogen wat zweverige analyses kende, met name uit films. Ik vroeg me af wat er zoal mogelijk is.
Dit boekje geeft een mooie samenvatting, van therapiën die concreet zijn tot de meer zweverige en van therapiën waarvan hun effect wetenschappelijk is aangetoond, maar ook die waarvan dat niet zo helder is. Zelf ben ik van concreet en wetenschappelijk, maar ik vond het fijn dat dit boekje zo compleet was en alle kanten zonder oordeel belichtte.
Dit boek, In the miso soup van Ryu Murakami, had ik al een tijdje liggen. Ooit eens gekocht op basis van een recensie waarvan ik me alleen nog kon herinneren dat dit een goed boek zou zijn. Toen ik afgelopen januari op het boekenfestijn een ander boek van deze schrijver tegenkwam, besloot ik dit lang vergeten boek eerst maar eens te lezen. En toen kwam ik erachter dat dit boek horror nadert...
Vanaf pagina twee is de spanning tussen Amerikaan Frank en Japanse sex-gids in Tokio Kenji. Frank gedraagt zich vreemd. Als iets hem niet bevalt trekt hij 'Het Gezicht', in de ogen van Kenji behoorlijk gevaarlijk. En dan is er ook nog allemaal recente berichtgeving over moord op een meisje in Tokio. In zijn hoofd verwart alles zich. Op een gegeven moment vraag ik me af of Kenji paranoïde is of misschien zo meteen vermoord gaat worden...
Een groot deel van de horror zit hem in de dreiging en in één vreselijke scene die niet geschikt is voor lezers met een zwakke maag. Maar het afsluitende hoofdstuk is weer prachtig, begripvol, onverwacht. En daarom toch een aanrader. En ik ben blij dat ik in januari ondoordacht nog een horrorboek van deze schrijver kocht. Help me alleen onthouden dat ik daar niet 's avonds aan begin.
De afgelopen week zat ik voor m'n werk in het buitenland. Met een groepje, dus dan weet ik al dat er veel gewerkt gaat worden en ik niet veel lees. En dat boek moet dan vooral eenvoudig zijn. Two for the dough van Janet Evanovich doet het dan prima. Het is deel 2 in de serie over premiejaagster Stephanie Plum. Eerder las ik de delen 1, 7, 8 en 10 al. En hoewel ik er niet van houd, dat door elkaar lezen gaat prima. Er is wel een rode lijn in het verhaal, maar relaties gaan zo vaak aan en uit dat het niet zoveel uitmaakt. En in elk deel is er een nieuwe grote zaak. Hoewel ik nu toch van plan ben om de rest op volgorde te lezen.... (tsja, dat is nu eenmaal een lastige gewoonte).
In dit deel gaat Stephanie op zoek naar Kenny Mancuso. Geen lieverdje, want hij lijkt iemand te hebben vermoord. En verder is er iets aan de hand met Stiva, een begrafenisondernemer. En die komt vaak voor in deze serie, want de oma van Stephanie heeft als hobby het bezoeken van wakes. Stiva is een serie goedkope doodskisten kwijt. Ongelofelijk, want er wil in deze buurt niemand goedkoop begraven worden. En er steeks inderdaad meer achter.
Opnieuw een verhaal waarin Stephanie een rij stomiteiten uithaalt, maar er, zoals altijd, mee wegkomt en weer een zaak oplost. Tijd voor Three to get deadly.
De kat die in- en uitschakelde is alweer het derde deel in de reeks rond journalist Qwilleran van Lilian Jackson Braun. Deze keer begeeft hij zich in Junktown. Een beetje per ongeluk, want hij verwacht junks en zwervers, maar komt al snel tot de ontdekking dat hier antiek verhandeld wordt. Niet helemaal zijn gading, maar gelukkig is er weer een verdachte dode...
En natuurlijk gaat Qwilleran, samen met zijn katten, op onderzoek uit en ontdekt wat er zoal speelt in Junktown. Opnieuw prima vermaak, een leuke puzzel en lekker ontspannend.
Het is alweer ruim twee weken geleden dat ik de film Life of Pi zag. Hoelang het is geleden dat ik het boek las, weet ik niet. Ik weet alleen dat dat was voordat ik blogte. De film en het boek met elkaar vergelijken is dan ook moeilijk.
Wat ik me van het boek vooral herinner, is dat het me in verwarring achterliet. Wat was er nou eigenlijk gebeurd? Die schipbreuk, ja, die geloof ik wel. Maar wat gebeurde er daarna. Overleeft Pi op het schip met een aantal dieren? Of overleeft hij door zijn fantasie? Ook na de film blijft deze twijfel. Welk verhaal is waar?
De film vond ik ontzettend indrukwekkend en het gebruik van 3D was erg goed gedaan. Ik was af en toe echt bang zeeziek te worden op dat schommelende bootje en zo'n tijger is echt eng als hij op je afkomt.
Wat me alleen opviel - en enigszins tegenviel - is de grote rol die religie speelt in het verhaal. Uit het boek kan ik me dat niet herinneren. Maar desalniettemin is deze film een aanrader, ongeacht of je het boek wel of niet gelezen hebt.
Zoals veel van de boeken die ik lees, stond Pil van Mike Boddé al jaren in de kast te wachten. Bij veel boeken vraag ik me af waarom is ze toch niet eerder gelezen heb. Deze keer was het blij dat het een paar jaar heeft staan wachten. Niet omdat het boek me eerder minder geïnteresseerd zou hebben, maar omdat het me nu flink wist te raken.
De dip die ik vorig jaar had is absoluut niet te vergelijken met de zware depressie de Mike heeft meegemaakt en beschrijft. Die stelt heel erg weinig voor bij de beschreven zwarte jaren. Maar er komen momenten in het boek voor, zoals het keerpunt dat hij beschrijft door te accepteren wat er aan de hand is, die me bekend voorkomen. Dit zorgde ervoor dat het boek hard bij me binnenkwam en ik sommige dingen opnieuw beleefde. Heftig, maar het gaf me opnieuw zelfinzicht. En toen ik vanmiddag aankwam bij de hoofdstukken waarin Mike de juiste medicijnen krijgt en opknapt, werd ik zelf ook meteen weer stukken vrolijker. Ongelofelijk om zo toch zo mee te leven, dat was een paar jaar geleden waarschijnlijk niet gebeurd.
Naast al de nare gebeurtenissen is het vaak ook erg grappig. Dan komt de grappige, doordravende Mike aan het woord zoals hij ook is in de Mike & Thomas show. En dat maakt dit boek ook erg leesbaar, ondanks het zware onderwerp. Een geweldige inkijk in wat een depressie met iemand doet, een aanrader voor iedereen die iets van dit onderwerp wil begrijpen.
