De laatste keer dat ik een boek in één dag gelezen heb kan ik me niet herinneren. Gisteren gebeurde het opeens weer, met Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. En dat terwijl ik aanvankelijk helemaal geen plannen had om dit boek te gaan lezen. Waarschijnlijk gebaseerd op de negatieve verhalen over het gedrag van Stijn in de media, de man wiens vrouw kanker heeft en hij blijft er maar affaires op nahouden.Natuurlijk, dit gedrag van Stijn valt niet te ontkennen en ik weet niet hoe ik zou reageren als ik een vriend zou hebben met dit gedrag op zo'n moment. Maar dit boek is zoveel meer! Het verhaalt ook het verloop van de ziekte, wat dat met een gezin doet en laat ook zien dat Stijn een schat is voor zijn vrouw Carmen en z'n dochtertje Luna. En dat op zo'n manier dat het verhaal je ontzettend aangrijpt.
Een boek wat al een tijdje op mijn lijstje met boeken die ik echt binnenkort wil lezen stond: Het Parfum van Patrick Süskind. En daar stond dit boek niet voor niks, wat een indrukwekkend verhaal! Je gaat zelfs begrijpen waarom de moordenaar zo is.
De stijl van Süskind sprak me erg aan en ik vond de focus op geuren erg mooi. Het liet mij ook meteen anders naar de wereld kijken, of beter gezegd, ruiken. Geuren vielen me de afgelopen week veel meer op dan anders. Ik ben benieuwd hoe lang dat zo blijft...
Het verhaal van Grenouille, de hoofdpersoon, spreekt zo aan, omdat je snapt waarom hij dingen wil, zijn obsessie voor geur. En je snapt vanaf het begin waarom, hij heeft zelf geen menselijke geur. Maar zijn eigen reukvermogen is geweldig, alles kan hij onderscheiden. Een interessante combinatie en goed uitgewerkt in dit boek. Een absolute aanrader!
Meer dan het boekenweekgeschenk van vorig jaar had ik nog niet gelezen van Jan Wolkers. Daar kan nu Kort Amerikaans bij. En zoals ik al verwachtte is het niet helemaal mijn ding.
Ik weet niet zo goed wat ik met het verwarde liefdesleven wat Erik in dit boek heeft aan moet. Ik weet dat eenzaamheid gekke dingen met mensen doet, maar dat je dan kiest voor een beeld in plaats van een vrouw? Sowieso kan ik me niet met de ongeroerdheid van Erik bij de dood van zijn broer indentificeren.De schrijftstijl van Wolkers vind ik daarentegen wel goed, leest lekker weg, maar ik toch niet al te simpel. En een mooi citaat heb ik dan ook wel gevonden:
"Ik heb ontdekt dat het niet de zwaartekracht is die alles op de aarde houdt, maar de kleuren, zij hij langzaam maar heel stellig en dwingend. Als de hemel groen was en de aarde blauw, zouden zelfs de stenen naar boven vallen. De bomen zouden ontworteld worden."
Dit idee over de zwaartekracht deed me wel glimlachen, maar dat is vast beroepsdeformatie.Veel van Wolkers zal ik waarschijnlijk niet meer lezen, hoewel "Turks fruit" vast nog wel zal volgen. Die staat per slot van rekening bij m'n ouders in de kast, dus al te veel moeite hoef ik er niet voor te doen.
Veel verhalenbundels lees ik niet. Het was dat ik het erg druk had dat ik voor verhalen koos. En aangezien ik niet veel keus heb in m'n boekenkast in dit genre, werd het Zomerhuis, later van Judith Hermann. Dit boek komt trouwens uit de Volkskrantserie "Bekroond Europa", die vorig jaar uitkwam. Dit jaar volgt daarop de serie "Van twee werelden". Gezien de kwaliteit van de boeken van vorig jaar (hoewel ik er nog maar 3 gelezen heb), weet ik al welke 10 boeken de komende tijd mijn boekenkast zullen aanvullen.
Eigenlijk was 'Zomerhuis, later' te literair voor de sfeer waar ik me de laatste weken in bevond. En het zijn juist de literaire verhalen waar ik niet zo goed mee uit de voeten kan. Ik heb altijd het idee dat er dan binnen zo'n 15 pagina's een heleboel thema's worden aangesneden waarvan ik de diepere betekenis mis. Waarschijnlijk doe ik dat ook bij romans, maar daar valt het me minder op.
Het gevoel dat ik iets miste had ik de keer weer. De verhalen zijn goed geschreven, daar niet van, de sfeer is meteen invoelbaar. In elk verhaal komt de verloren liefde naar voren en de zoektocht van een hoofdpersoon. En vaak is de sfeer van het verhaal koud, de locaties verlaten. Alleen daarom al een treurig boek. Maar dan wel goed geschreven. Ik ga het dan ook zeker nog een keer lezen als ik wat minder aan m'n hoofd heb en de tijd heb om de verhalen op me in te laten werken.
Het boek Met ons alleen van het dwaalspoor af! van Alphons Levens verscheen net toen ik vorig jaar voor 3,5 maand in Suriname was. Naast m'n stage wilde ik me in m'n vrije tijd enigszins verdiepen in de cultuur, zodat het land meer voor je gaat leven. Daarom kocht ik dit boek.
Het heeft als ondertitel Enige korte of superkorte Surinaamse verhalen en andere hersenspinsels. Het grootste gedeelte van het boek bestaat uit in de jaren '90 ingezonden brieven van de auteur naar de "Ware tijd", de grootste Surinaamse krant. Helemaal plaatsen kan ik daardoor niet alles, want het Suriname van de jaren '90 is toch wel anders dan dat van nu. De afgelopen jaren is er veel verbeterd (hoewel er nog steeds veel te wensen overblijft). En 10 jaar geleden had ik helemaal niks met Suriname.
Hoewel ik best snap dat er een hoop te mopperen is, vind ik de auteur wel erg zeurderig. Alleen negatieve dingen worden aangehaald. En ik krijg ook een beetje het idee dat hij overal wel iets van af lijkt te weten. Beetje jammer. De verhalen zijn ook geen fictie, maar spelen zich vooral op politiek vlak af. En dat is niet makkelijk voor een buitenstaander, zelfs niet als je tijdens de laatste kabinetsformaties in het land was. En helaas ontbreekt de rode lijn in de wat langere verhalen.
Wat er verder van te zeggen? Best een aardig boekje als je het land een beetje kent, het geeft wel een beeld van de jaren '90. Als je weinig van Suriname weet is het echter niet interessant.
Voor mezelf ben ik er nog niet helemaal uit wat ik met het thrillergenre moet. Vaak vind ik het verhaal best aardig, maar het einde dan zo slap. Of het plot ligt zo voor de hand dat je dingen al lang ziet aankomen. En de schrijfstijl laat ook vaak te wensen over.
Dit alles gaat voor Hour Game van David Baldacci niet op, dat blijft van begin tot het einde spannend. En de nodige humor maakt het verhaal luchtig op de goede momenten. Baldacci mag dus blijven in mijn lijst van goede thrillerschrijvers.
Hour Game gaat over een seriemoordenaar (daarvoor hoef je niet ver te lezen, al snel worden verschillende moorden gepleegd). En dan ook nog eens een intelligente, dus de politie te snel af. Goed geschreven vanuit het perspectief van zowel de moordenaar als de politie. Een boek wat je maar door wilt blijven lezen. En wat dat betreft is het maar goed dat ie nu uit is, kom ik tenminste weer es aan de krant toek.
Eigenlijk wil ik helemaal geen boeken bespreken die ik al een tijdje uit heb, maar om sommigen kan ik niet heen. Een daarvan is Extremely loud and incredibly close van Jonathan Safran Foer. Ik kocht vandaag "Everything is illuminated" en moest daardoor weer aan dit boek denken. Wat een geweldig boek! Toen ik voor de eerste keer door het boek bladerde trok het me al aan. Afbeeldingen, gekleurde tekst, 1 zin op een bladzijde. Het verhaal zelf gaat over een jongetje dat zijn vader verliest tijdens 9/11 en tussen zijn spullen een sleutel vind en op onderzoek uitgaat waar die van is. Safran Foer maakt daarbij gebruik van veel typografie en alle afbeeldingen en fratsen passen perfect.Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van flashbacks en is het soms even puzzelen waar het precies over gaat. Verder valt het niet uit te leggen, je moet het gewoon lezen ;)
De laatste keer dat ik een boek in één dag gelezen heb kan ik me niet herinneren. Gisteren gebeurde het opeens weer, met Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. En dat terwijl ik aanvankelijk helemaal geen plannen had om dit boek te gaan lezen. Waarschijnlijk gebaseerd op de negatieve verhalen over het gedrag van Stijn in de media, de man wiens vrouw kanker heeft en hij blijft er maar affaires op nahouden.
