Het is weer de Maand van het Spannende Boek en deze keer is het geschenk geschreven door Esther Verhoef: Erken mij. En dit soort geschenken doen het vaak goed op een treinreis. Zo ook deze keer, precies uit bij een retourje Utrecht. En ook deze keer is het een prima te lezen boekje. Spannend, aardige verhaallijn, het maakt me wel nieuwsgierig naar meer van Verhoef.Het gaat over Daphne die met haar terapeut, Etienne, (ze is uitbehandeld) in Parijs beland voor een romantisch weekendje. Maar dat pakt toch iets anders uit als de ex van een oude client komt irriteren.Wie er nu eigenlijk slecht is wordt pas op het einde van het boek duidelijk, en zelfs dan niet helemaal. En dat is wel aardig. Dat laat wat te raden over. Evenals het krantenbericht op de laatste pagina.
Indecision (Benjamin Kunkel) was een titel die me meteen aansprak en een boek dat ik al een tijdje wilde lezen. Het bleef alleen maar in mijn kast staan en misschien was dat wel de beste plek voor dit boek.Dwight, de hoofdpersoon uit dit boek, leidt aan besluiteloosheid. Althans, dat wordt gezegd, ik zie het niet zo. Gelukkig krijgt hij daar medicijnen voor, die mag hij testen. En dan doet zich de gelegenheid aan om naar een oude schoolvriendin te gaan in Ecuador. Waarom ook niet, hij was toch net z'n baan kwijt. Natuurlijk gaat niets zoals verwacht in Ecuador en spelen veel toevalligheden een rol. Verder worden heftig anti-besluiteloosheid-medicijnen geslikt, die natuurlijk placebo's blijken te zijn. Gelukkig heeft Dwight niks door.Nee, dit boek zal ik niemand aanraden. Het verhaal springt van de hak op de tak, is soms nogal inconsequent en er komt te veel overdreven filosofisch gedoen en feitenkennis naar voren.
De titel van het boek Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse geeft precies aan waar het over gaat: 'ergernissen' in het hedendaagse taalgebruik. En ergernissen staat hier bewust tussen aanhalingstekens, want het lijken meer constateringen. Het is bekend dat taal in de loop van de tijd veranderd en wie kent nie de mensen die met regelmaat zeggen "Ik had zo iets van", of iets wat daar op lijkt. Hoewel ik het een verschrikkelijke constructie vind, weet ik dat het zelf ook gebruik (en daar dan elke keer weer van schrik).En dat is wat dit boek doet, het maakt je op deze verschijnselen attent, je bedenkt nog eens hoe belachelijk sommige dingen wel niet zijn, je probeert deze constructies niet meer te gebruiken, en waarschijnlijk zul je hierin vroeg of laat (waarschijnlijk vroeg) jammerlijk falen.Een boek dat ik met veel plezier heb gelezen. De losse stukjes vormen een mooi geheel en het boek leest lekker weg en ik moest met regelmaat om de voorbeelden lachen.
Het was weer eens tijd voor een boek dat al een tijdje op mijn leesverlanglijstje stond. Met name om het verhaal dat het zou vertellen, niet zozeer om de schrijver. Het was tijd voor In cold blood van Truman Capote. Eerder las ik eens Breakfast at Tiffany's van hem en daar was ik toen niet zo van onder de indruk. Hoewel ik niet meer echt weet wat er mis mee was.Met dit boek was in ieder geval niets mis. Hooguit misschien dat ik dit soort boeken, true crime, niet altijd even goed kan hebben en opeens 's nachts van redelijke normale geluiden (een kat op het dak) erg schrik. Het verhaal is waarschijnlijk bekend, in een willekeurig weekend wordt in een dorp in Kansas zomaar een gezin vermoord. Niks wijst op vijanden. En de twee daders lopen vrij rond.Het boek verteld het verhaal van de gevolgen voor de gemeenschap, de jacht op de daders, hun motieven en hun bestraffing. Een indrukwekkend en angstaanjagend verhaal. Goed opgeschreven, misschien af en toe iets te veel details, spannend. Een boek dat je laat nadenken.
Eens in de zoveel tijd lees ik weer eens een boek over Suriname. En de meest bekende Surinaamse schrijfster is Cynthia McLeod. Ze schreef een aantal historische romans, die waarheidsgetrouw zijn en lekker weglezen. Ik las Tweemaal Mariënburg, over het leven op een suikerplantage waar ik zelf een aantal jaren geleden ook een bezoek aan heb gebracht. Toen was het alleen al jaren niet meer in gebruik....Dit boek beschrijft het leven op plantage Mariënburg in het begin van de 20e eeuw. Een tijd waarin de slaven in opkomst komen (en terecht: harder werken en minder loon). De opstand loopt uit de hand, de directeur wordt vermoord. En daardoor ook een deel van de koelies (de arbeiders uit Brits-Indië en Java). En als die in een massagraf worden begraven gaat het
spoken.Of je daar nou in gelooft of niet, het is een interessant verhaal, met tussen de feiten door een verhaal over een gezin dat opgroeit in deze tijd. En daardoor blijven deze boeken boeien. Ik leer er altijd iets van, kan me er iets bij voorstellen omdat ik er zelf rondgelopen heb en het leest lekker weg..
De Harry Potter serie heb ik al een tijdje uit. Alle zeven de delen van het verhaal dan, niet de verschillende boekjes over het dierenrijk, zwerkbal en de sprookjes. Totdat ik vorige week m'n fiets naar de fietsenmaker bracht en ik zomaar kon wachten totdat hij klaar was. Dat had ik niet verwacht. Dus even naar de boekhandel, The Tales of Beedle the Bard van J.K. Rowling gehaald en een bankje gezocht. En voor deze gelegenheid is het een leuk boekje. De moraal van de sprookjes is duidelijk aanwezig, zoals het hoort met sprookjes. Dat die moraal ook uitgelegd wordt is wel aardig, maar misschien een beetje betuttelend.
Heerlijk voor tussendoor, een zogenaamd 'mystery' (een goede Nederlandse vertaling heb ik nog niet kunnen verzinnen). Geen thriller, wel spannend en altijd leuk om te bedenken wie het gedaan heeft. Daarom houd ik zo van Britse detectives, hoewel met mate.Ik las A is for Alibi van Sue Grafton. Een verdachte, Nikki, die acht jaar geleden veroordeelt is voor de dood van haar man. Alleen ze beweert het niet gedaan te hebben. Kinsey Malloney, de hoofdpersoon in deze serie die ondertussen al bij de 'T' is, wordt door haar gevraagd om het uit te zoeken. En dat leidt tot een zoektocht naar de echte dader, met daarin de nodige dwaalsporen en extra doden. Wel vreemd trouwens, als je pas na 100 pagina's door hebt dat de hoofdpersoon een vrouw is. Ik had daarna het gevoel dat ik misschien belangrijke details had gemist.Het verhaal is vlot geschreven en met de nodige humor. Lekker voor tussendoor. En er zijn nog 19 delen in deze serie. Dus daar kan ik me nog wel even mee vermaken.
Het is weer de Maand van het Spannende Boek en deze keer is het geschenk geschreven door Esther Verhoef: Erken mij. En dit soort geschenken doen het vaak goed op een treinreis. Zo ook deze keer, precies uit bij een retourje Utrecht. En ook deze keer is het een prima te lezen boekje. Spannend, aardige verhaallijn, het maakt me wel nieuwsgierig naar meer van Verhoef.
