Addition

Tijd voor iets lichts, om eens snel door te komen en niet al te veel na te hoeven denken. Tijd voor chicklit dus. En het werd Addition van Toni Jordan, een boek dat mij vooral triggerde omdat er een dwangneurose in beschreven werd. Geen idee waarom me dat triggert, maar het interesseert me altijd wel. Daarmee werd het ook meteen niet de standaard chicklit en dat vind ik ook wel fijn.

Hoofdpersoon in dit boek is Grace en Grace telt alles: het aantal passen dat nodig is om aan de andere kant van de straat te komen, hoeveel zaadjes er op de cake zitten, in hoeveel happen ze haar boterham moet eten. En daarnaast is ze geobsedeerd door de tijd. Een manier van leven die geen goede invloed heeft op je sociale leven.

Maar dan ontmoet ze Seamus. Eerst in de supermarkt, daarna in het café. Toevallige ontmoetingen, waarbij ze hem vooral toto 'last' is. Maar Seamus mag haar, het wordt een mooie relatie. Maar dat kan niet altijd zo blijven. De medicijnen die Grace krijgt voor haar obsessie met getallen veranderen haar...

Een verhaal wat denk ik dicht bij de werkelijkheid komt. Mensen met een stoornis kan het inderdaad zo vergaan. En misschien is verhelpen van de kwaal wel erger dan de kwaal zelf. En verder leuk in het boek, ik ken nu ook de samenvatting van het leven van Nikola Tesla.

Het beste van Wilhelm Busch

Een stripverhaal/kinderboek, Het beste van Wilhelm Busch. Met het belangrijkste verhaal daarin Max & Maurits. Uit het Duits vertaald door Theo Knippenberg, de uitgever van het nieuwe bulkboek. En dat is ook de uitgave waarin ik dit las.

Een paar korte verhalen met mooie tekeningen, fijn voor als je besluit nog even onder dat warme dekbed te blijven liggen terwijl de cv z'n best doet de huiskamer op te warmen.

In de meeste verhalen vindt wel iets of iemand de dood, maar altijd zoals dat ook in tekenfilms gaat, het lijkt helemaal niet zo ernstig. Een effect dat deels veroorzaakt wordt door de rijmende tekst en de komische tekeningen. Grappig getekend en het vormt het eerste stripboek. Ook een leuk feitje. En de verhalen wisten een glimlach op m'n gezicht te brengen; dat is lekker opstaan.

London fields

En dan is het me eindelijke, na 2 maanden ploeteren, gelukt om London fields van Martin Amis uit te lezen. En uitleggen waarom dat zo lang duurde kan ik eigenlijk niet. Het boek bracht minder dan ik verwachtte, maar was wel mooi geschreven. Wellicht komt het gewoon omdat ik aan het begin van het boek niet in het verhaal kan. En omdat ik me niet kan inleven in de omgeving, arm Londen, waarin zich dit verhaal afspeelt.

De hoofdrolspelers zijn Samson, Keith, Guy en Nicola. De Amerikaanse schrijver Samson heeft met een Britse schrijver van flat geruild en bevindt zich nu in een achterstandswijk in Londen. Hij besluit zijn verhaal te baseren op de werkelijkheid om zich heen. Keith is een medelijdenwekkende dartspeler, Guy komt uit de hogere middenklasse maar maakt veel verlies en Nicola is een femme fatale.

Vanaf het begin is duidelijk dat Nicola aan het einde van het boek vermoord zal worden. En Keith lijkt de aangewezen moordenaar. Ondertussen zet de schrijver de hoofdpersonen tegen elkaar op om er een mooi verhaal aan over te houden.

Het idee dat de schrijver in zijn verhaal rondloopt vind ik erg leuk. Alleen dit boek is wat te langdradig. En daardoor valt de uitwerking van dat idee tegen. De afloop is echter wel verrassend. Dus als je begonnen bent, moet het boek wel uit. En dat kan soms even duren.

2008 -> 2009

Alweer een nieuw jaar. Een jaar waarin ik weer een aantal boeken hebben gelezen; 63 in totaal. Waarvan een aantal dunnetjes, zoals de literaire juweeltjes. Maar ook een aantal flink dikke. Gemiddeld dus wel ongeveer van een normaal formaat. En daarmee zes minder dan vorig jaar. En ik kan het me voorstellen. Ik heb wat minder vakantiedagen, intensiever (en leuker!) werk en besloot om te verhuizen. Eigenlijk nog een wonder dat het niet veel minder boeken zijn.

De boeken die me in positieve zin opvielen:
- Bill Bryson - The life and times of the thunderbolt kid (ben meteen Bryson-fan geworden)
- Tolkien - The lord of the rings (die had ik niet zo lang ongelezen hoeven laten staan)
- Marina Lewycka - A short history of tractors in Ukrainian
- Lucía Etxebarria - Beatriz en de hemellichamen
- John Boyne - The boy with the striped pyjamas

De boeken die wat tegenvielen:
- Martin Amis - London Fields (log volgt nog, heb het 'bijna' uit)
- Joseph Conrad - Heart of darkness
- Frederik van Eeden - De kleine Johannes

En boeken die ik graag in 2009 wil lezen:
- Haruki Murakami - Kafka on the shore (stond er vorig jaar ook al op, dus dat moet er in januari maar eens van komen)
- Ken Kalfus - Een vreemdsoortig onheil
- William Boyd - Brazzaville beach
- Truman Capote - In cold blood

Nog genoeg te wensen dus voor dit jaar, tijd om meteen een boek in te duiken!

Midwinteroffer

Hoewel Midwinteroffer van Anna Jansson speelt in de laatste anderhalve week van het jaar, is het nou niet echt een gezellig kerstverhaal. Maar wat maakt dat uit, op tweede kerstdag keek ik ook al Zwartboek, dus veel kerstgevoel was toch al niet meer over.

Midwinteroffer is een redelijk standaard Scandinavische thriller waarin een moord moet worden opgelost. Een moord die er uitziet als een rituele Noordse moord. En om dit mysterie te ontrafelen wordt het een en ander aan Noordse mythologie gebruikt. Best interessant. Daarnaast is er de wat moeizame relatie tussen de inspecteur met de belangrijkste rol in dit verhaal en haar man. Iets waardoor ze meer is dan alleen politieagent.

Al met al een ok thriller voor tussendoor. Spannend, leest lekker weg en niet al te dik.

Groener gras

Soms is het mezelf een raadsel waarom ik sommige boeken besluit te lezen. Zowel met het genre 'kort verhaal' en met de schrijfster Annelies Verbeke heb ik zo ongeveer een haat/liefde-verhouding. Aan de ene kant trekken ze me aan, aan de andere kant kan ik er vaak niet veel mee. Van korte verhalen snapte ik vroeger bij Nederlands al niets, terwijl ik ook toen al een lezer was. En van Annelies Verbeke las ik haar eerdere twee boeken, met gemengde gevoelens.

En zo was het ook met haar verhalenbundel Groener gras. Af en toe las ik een verhaal, niet te veel achter elkaar. Daarvoor is het me te depressief. Net als in haar eerdere werk zijn haar hoofdpersonen wat vreemde snuiters. Hun bestaan en gedrag is niet geheel onmogelijk, maar wel hoogst onwaarschijnlijk: met familieproblemen langs de weg gaan staan en bij een wildvreemde voorbijganger blijven slapen en dan ook de volgende avond nog eens terugkomen, deelnemen aan een iets te fanatiek huppelgroepje, dat soort dingen.

Ik kan me daar gewoon niet in inleven. En toch denk ik dat ik, als er iets nieuws van Annelies Verbeke verschijnt, ik dat wel weer zal lezen. Omdat ze intrigeert, omdat het boek toch waarschijnlijk niet al te dik is, omdat ik nieuwsgierig ben naar wat ze nu weer verzonnen heeft. En weer zal ik waarschijnlijk een onbehaaglijk gevoel aan het boek overhouden...

Eats, shoots and leaves

Geïntrigreerd door de titel van dit boek, onthouden van een college over 'English writing', las ik Eats, shoots and leaves van Lynne Truss. Een humoristisch relaas over ge- en misbruik van leestekens, waarvan de titel is gebasseerd op een omschrijving van de pandabeer in een vooraanstaand woordenboek. En als je om de titel niet kunt lachen, probeer dit boek dan vooral niet, want dat zal alleen op je zenuwen werken.

Zelf kon ik er wel om lachen en ook om het boek zelf. Een beetje een taalpurist ben ik wel en ik doe toch altijd wel m'n best om m'n teksten grammaticaal op orde te hebben. En als ik kijk naar de dingen die ik soms onder ogen krijg, dan gaat het me best aardig af.

Dit boek gaat op een grappige manier in op het gebruik van leestekens en laat teksten zien waarin dat niet helemaal goed is gegaan. Grappig met een serieuze ondertoon. En waarschijnlijk heb ik er ook nog wel wat van opgestoken. Hoewel het natuurlijk altijd oppassen geblazen blijft om dit soort regels uit het Engels klakkeloos op het Nederlands toe te passen...