Het meisje met de negen vingers

Van sommige boeken heb je een beeld dat achteraf helemaal niet blijkt te kloppen. Hoewel in Het meisjes met de negen vingers van Laia Fàbregas lugubere stukken voorkomen, is het zeker geen thriller. Geen idee waarom is het dacht, maar dat verwachtte ik op basis van de titel.

Dit boek vertelt het verhaal van de zusjes Laura en Moira uit Barcelona. Laura heeft maar negen vingers. En van beide meisjes bestaan geen jeugdfoto's, iets wat beiden bezighoudt. Waarom hebben hun ouders ervoor gekozen hen gedachtenfoto's te laten maken, maar ze nooit op de echte gevoelige plaat vastgelegd?

Laura houdt een dagboek bij, waarbij ze met terugwerkende kracht ook over haar jeugd schrijft. En daarbij ben je af en toe kwijt of het nu echt is of dat ze heeft lopen (dag)dromen. Het is een intrigerend verhaal, dat moeilijk weg te leggen is en je ook veel vertelt over het Spanje voor en na Franco. Iets waarnaar ik langzamerhand steeds nieuwsgieriger wordt.

Tampasta en nazi goreng

Het boek Tampasta en nazi goreng van Sander Ruijsbroek gaat in op hinderlijke taalfouten die in officiële document helaas vaak voorkomen. Hoewel ik hier in m'n werk ook regelmatig tegenaan loop en het vaak onbegrijpelijk vind hoe mensen die zulke grove taalfouten maken het zover hebben kunnen schoppen, vond ik dit boekje toch een beetje aanmatigend.

Wellicht dat dit is omdat me onduidelijk is wie de doelgroep eigenlijk is. Als het gaat om de mensen die die fouten maken, dan verwacht ik niet die dit gaan lezen. Vaak zullen ze het namelijk toch niet doorhebben of het zal ze niet interesseren. Als het is voor mensen die zich er ook aan ergeren, dan zijn al die schrijftips niet nodig.

Hoewel ik geen taalfouten heb gevonden, vond ik de schrijfstijl erg tegenvallen. Veel te veel herhalingen, het meer dan de helft korter gekund. Misschien een gevolg van het feit dat het boek via TenPages tot stand is gekomen, een initiatief dat je sponsors laat zoeken voor je boek, waarna je het kunt uitgeven. Dit boek had echter wel een eindredacteur kunnen gebruiken. Wel weer bemoedigend dat er genoeg mensen zijn die in een dergelijk boek investeren en correct taalgebruik dus waarschijnlijk ook belangrijk vinden.

The alpabet of Vietnam

Ik weet niet precies waarom ik The alphabet of Vietnam van Jonathan Chamberlain via het Early Reviewers programma van Librarything aanvroeg. Ik heb weinig met Azië en nog veel minder met de oorlog die woedde tussen Vietnam en Amerika. Waarschijnlijk heb ik daar toen ik jong was wel genoeg films over gezien.

Toch was ik wel nieuwsgierig naar dit boek, dat gaat over Jacks broer Joe wiens dood al snel geen ongeluk blijkt te zijn Jack ontvangt een pakket met daarin allemaal dagboeken van Joe. Op basis van wat hij leest vertrekt hij naar de blokhut waar Joe de laatste jaren verbleef, samen  met Wash, een oorlogskameraad. Daar moet hij de zwangere vrouw redden. Ook gaat Jack op onderzoek uit in Viernam, om te zien waar zijn broer zo zwaar heeft geleden. Al deze verhaallijnen lopen door elkaar en soms was ik kwijt waar het verhaal zich afspeelde. Dat duurde echter maar kort.

De gebeurtenissen in het boek en het bijbehorende taalgebruik zijn behoorlijk grof. Niet iedereen zal dat kunnen waarderen. Aan de andere kant, het maakt wel duidelijk hoe verwoestend die oorlog kan zijn voor de soldaten die hem moeten uitvechten. Daar wordt je vanzelf wel onmenselijk gemaakt.

Uiteindelijk vond ik het zelf wel een indrukwekkend verhaal, hoewel ik soms maar een paar pagina's achter elkaar kon lezen. De afwisseling in verhaallijn maakt echter dat er ook nog wel wat te lachen valt en dat je ook weer naar het heden en de 'normale' wereld wordt gesleept.

Dit boek is echt niet voor iedereen, maar heeft mij toch wel weer wat inzichten gegeven over een wereld waar ik misschien liever niet van wil weten dat die ook bestaat.

Afrika

Het stripboek Afrika van Hermann Huppen las ik via Netgalley. Op m'n e-reader werken stripboeken erg slecht, maar op m'n computer gaat  het prima. Erg onder de indruk was ik helaas niet van he t verhaal. 

Een journaliste trekt naar Afrika om meer te weten te komen over een wildpark. Daar ontmoet ze de norse bewaker, die weinig wil vertellen, maar wel enorm veel liefde heeft voor de dieren in het park. Hij is dan ook continu op zoek naar stropers. Totdat ze iets te nieuwsgierig blijven en moeten vluchten.

Tussendoor speen politieke scene in, denk ik, een buurland. Ook de relatie van de huishoudster van de bewaker is wat onduidelijk. Wat losse eindjes, waar niks mee gebeurt. Jammer, want er valt vast een verhaal van te maken, hoewel het misschien al gewoon te vol zat met clichés.

De aardbeibeet

Hoewel ik Zusje van me al lange tijd in de kast heb staan, las ik eerst De aardbeibeet van Barbara Voors. Dit omdat het aan me geleend werd met de mededeling dat ik het moest lezen. Bij de eerste hoofdstukken twijfelde ik daar nogal aan, het was allemaal wat vaag. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd tussen Molly en haar man dat ze hem zo te kijk kan zetten door in het programma van het concert waarbij zij cello speelt en hij dirigeert te laten vermelden dat hij vreemd gaat?

Zoals gezegd, het begin is vaag. Wie zijn die mensen die over Molly praten? Bestaat ze eigenlijk wel echt? Maar langzamerhand blijkt dat niks toevallig is. Dat wat Molly overkomt is gebaseerd op het Requim van Mozart. De vraag is of ze het zal overleven.

Molly vond ik een erg naar mens. Zelf vreemdgaan, maar het haar man verwijten. En erg vriendelijk is ze ook niet tegen haar kinderen (met name haar zoon), haar collega's of zelfs haar vrienden. En toch maakte ik me gedurende het gehele boek zorgen om haar.

Het was even doorzetten, maar dat was het zeker waar. En intrigerend boek, dat je ook nog wat over Mozart leert en je toch ook een beetje over je eigen gedrag tegenover anderen laat nadenken.

Dotter of her father's eyes

Het boek Dotter of het father's eyes van Mary Talbot wil ik al een tijdje lezen. Toen ik het op NetGalley zag staan, was de keuze dus snel gemaakt.

Eerlijk gezegd weet ik niet precies waarom ik het zo graag wilde lezen. Waarschijnlijk omdat het een biografie in een graphic novel is. Na Stitches en Persepolis vermoed ik dat die vaak wel in goede aarde zullen vallen. Uiteindelijk werkt dat ook bij dit boek. 

Wat me aan het twijfelen maakte? James Joyce speelt een belangrijke rol in dit boek. Tot nu toe las ik alleen Dubliners van hem, en daar was ik niet echt door overdonderd. Toen ik een paar jaar geleden in Dublin was, heb ik zijn museum niet eens bezocht.

Toch vond ik het interessant. De vader van de auteur is onderzoeker naar James Joyce en gebruikt ook thuis regelmatig zinnen uit z'n werk. Daarnaast werkte hij hard en was de relatie met zijn dochter moeizaam. Dat zelfde gold voor James Joyce.

Het verhaal is mooi getekend en door verschillende kleurgebruik is het ook duidelijk over wie het gaat: het heden, het verleden van de auteur of het leven van de dochter van James Joyce. Een aanrader voor een ieder met enige interesse in Joyce.

The future according to me

The future according to me van Rob Kutner is een Kindle Single en ik las het op de Kindle-app op mijn telefoon. Het boek bestaat uit ruim 30 kleine stukjes over hoe de toekomst van de wereld eruit zou kunnen zien. De meeste van deze stukjes vond ik flauw. Zo is een stuk waarin de aarde koud wordt, er komt een alles vernietigend virus, vrouwen en mannen kunnen geslachtelijke eigenschappen uitwisselen en alle verdwenen dingen vinden we terug in een zwart gat.

Best aardig om af en toe een klein stukje te lezen, maar meer ook niet.