Het boek Today the world is watching you is een boek dat volgens mij is geschreven voor de Amerikaanse middelbare scholier. Het onderwerp is 'The Little Rock Nine', een groep van negen donkere leerlingen die in 1958 les mag krijgen op een 'witte' high school. De eerste poging tot integratie, die met ongelofelijk veel moeite eigenlijk niet lukt.Aangezien op de middelbare school geschiedenis me gestolen kon worden en hoewel de VS voor aardrijkskunde een eindexamenonderwerp was, weet ik over de integratie van blank en zwart in de VS bitter weinig. Ja, Rosa Parks en de bus en 'I have a dream' van Martin Luther King. En dan houdt het wel op.Vandaar dat het niveau van dit boek goed aansloot bij wat ik wist en heb ik er in ieder geval iets van geleerd. En ben ik er eens echt van geschrokken hoe laat die integratie op gang kwam. Vroeger realiseerde ik me niet zo hoe kort dat eigenlijk nog maar geleden is. En een boek als 'The color purple' krijgt hierdoor voor mij ook wat meer context.Een boek dat ik met interesse las.
Aan het begin van dit jaar heb ik erg veel plezier beleefd aan Het pauperparadijs van Suzanna Jansen. Haar recent uitgekomen dunne boekje De hemel is goud kon ik daarom niet laten liggen.Dit boekje bestaat uit twee verhalen. Het hoofdverhaal over de race van Parijs naar Madrid, die in Bordeaux moest stoppen omdat het allemaal te gevaarlijk was, in 1903. Het andere verhaalt van een minister-president die gek is van snelle auto's, zich te laat terug trekt als lijsttrekker en de verkiezingen gaat verliezen (iemand een idee wie hiervoor model stond? ;).Het eerste verhaal vond ik het interessants. De deelnemers in details weergegeven. De spanning is te voelen. Je ziet de auto's voorbij scheuren over wegen die daar eigenlijk niet voor gemaakt zijn. Het tweede verhaal vind ik wat minder. Herkenbaar en ook daarin is de hang naar te hoge snelheid te zien, maar verder vind ik het niet zo interessant.Het totale boekje leest weer lekker weg, is onderhoudend en zeker aan te bevelen.
Over het boekenweekgeschenk De Kraai van Kader Abdolah hoorde ik vooral negatieve recensies. Nu ik het gelezen heb, begrijp ik dat eigenlijk niet zo. Ik zie niet wat er kinderlijk aan zou moeten zijn. En het boek past, voor de verandering, bij het thema van de boekenweek.Het verhaal gaat over een koffiehandelaar in Amsterdam, een vluchteling uit Iran. En eigenlijk een schrijver. Hij vertelt over zijn verleden, met verwijzingen naar de Nederlandse literatuur. Dit laatste is wel iets wat ik wat minder vindt, omdat achterin heb boek wordt aangegeven dat de citaten ietwat zijn aangepast. Maar hoe precies, dat staat er niet bij. Verder een aardig verhaal waar ik wel iets van geleerd heb over het voor mij toch wat onbekende Iran.
Dance lessons van Áine Greaney is niet het soort boek dat ik normaal gesproken zou kiezen om te lezen, maar een goede keuze voor een boek om te recenseren (NetGalley). Enige romantiek, maar niet al te veel (niet mijn ding) en niet het belangrijkste deel van het boek. De nadruk ligt op verloren familie.Ellen is Amerikaanse en getrouwd met de Ierse Fintan. En hun relatie lijkt eigenlijk al over te zijn wanneer Fintan overlijdt in een (dronken) bootongeluk. Een paar maanden later komt Ellen erachter dat zijn moeder nog in leven is, hoewel Fintan altijd gezegd heeft dat ze dood was. Wat is de oorzaak van deze ontkenning? Ellen besluit om naar Ierland, naar Knockduff, te gaan, om daar Jo Dowd, Fintan's moeder, te vinden. Wat er daar gebeurt, laat ik aan de lezer over om uit te vinden...Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven en zelfs een paar keer vanuit een perspectief van iemand die niet eerder is genoemd, zodat je je afvraagt wie ze is en wat haar verhaal toevoegt. Het houdt je nieuwsgierig. Wat is er gebeurd in het verleden? Hoe zijn die personen met elkaar verbonden?Ik vond het een interessant, geloofwaardig en realistische verhaal, dat ik met plezier gelezen heb. Op de één of andere manier niet al te zwaar, maar met een diepe betekenis.
De donkere kamer van Damokles van Willem Frederik Hermans stond al lang op mijn lijstje toen ik het een tijd terug voor mijn verjaardag kreeg. Voordat ik het las stond het alsnog ruim een jaar in mijn kast. En waarom is me dan weer eens een raadsel.Het verhaal zal waarschijnlijk bij de meesten bekend zijn. Het verhaal van de antiheld Osewoudt. Is hij nu een verzetsheld, een verrader of er gewoon ingeluisd? Bestaat zijn dubbelganger Dorbeck, die hem opdrachten gaf, echt of heeft Osewoudt hem verzonnen? Een verhaal dat je vertwijfeld achterlaat over wat er nu precies gebeurd is. En dat heb ik bij Hermans meer gehad, toen in Au Pair dichtsloeg.Maar dat geeft niet, dat maakt het verhaal misschien zelfs alleen maar intrigerender. En het geeft een inkijk in de verzetswereld en in de wereld van verraders. Het heeft even geduurd voor ik het kreeg, voor ik het las en voor ik het uithad, maar het is een aan te raden boek.
Plastic van Susan Freinkel is een goed geschreven en informatief boek. Het verhaal begint bij het begin: hoe kwamen we aan plastic, wat waren de eerste dingen die we ermee deden? Maar ook de nadelen worden in dit boek uitvoerig beschreven. Soms misschien ietwat langdradig, maar over het algemeen een boek dat ik met plezier las.Het boek begint met ivoren kammen. Die kunnen worden vervangen door bakelieten. Ineens kan iedereen zich er één veroorloven. Het verhaal vervolgt met plastic stoelen. Hoewel het ontwerp niet eenvoudig was, zie je ze nu overal. Stoelen uit een stuk. Sterk genoeg, gemakkelijk stapelbaar, redelijk comfortabel en goedkoop.Daarna op naar het speelgoed, met nadruk op de frisbee. Een element dat veel populairder is dan ik dacht en vewachtte.populairder dan ik dacht en verwacht.Maar het is niet allemaal leuk. Het boek heeft als ondertitel "A toxic love story". En niet voor niets. Hoewel het mogelijk werd om bloed goed te bewaren en toe te dienen, kwamen daarmee ook schadelijke chemicaliën mee. Hoewel nog niet alle effecten bekend zijn, blijkt het met name schadelijk voor jonge kinderen.En met de opkomst van de plastic industrie, beginnen we producten steeds vaker slechts eenmalig te gebruikten. Wegwerpaanstekers, waterflessen, plastic zakken. Het verhaal is gericht op Amerika, waar het moeilijker lijkt om mensen voor plastic te laten betalen. In Nederland zijn statiegeldflessen normaal en het betalen voor plastic tassen in supermarkten ook. Maar in Amerika blijkt het bijna onmogelijk om hier wetten voor te maken. Hoewel niet verbazend, wel zonde.Al met al heb ik dit boek met plezier en interesse gelezen. Ik heb veel geleerd en ben me weer bewust geworden van de gevaren van plastic en het verschil tussen Amerika en Europa. Een boek dat ik aanbeveel. Het verhaal is herkenbaar en zet aan tot nadenken.
Alweer ruim vier jaar geleden las ik Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. Opeens wilde ik ook het vervolg lezen, De weduwnaar. Waarschijnlijk gevoed doot de verfilming van het eerste deel vorig jaar en het nieuw verschenen boek van Kluun (Haantjes).Dit boek gaat verder waar Komt een vrouw bij de dokter ophield. Carmen is overleden aan kanker en laat haar man Stijn en hun dochtertje Luna (3,5) achter. Stijn vlucht in drugs en sex, met half Amsterdam. Zijn relatie met Roos, met wie hij Carmen 'bedroog' tijdens haar sterfbed wordt slechter, door zijn gedrag komt de band met zijn collega's volledig onder druk te staan. Er moet iets gebeuren. Op aanraden van een spirituele ziener vertrekt Stijn met Luna naar Australië.Daar komt hij eindelijk tot rust. Weliswaar langzaam en redelijk vaak geërgerd door het feit dat hij weinig kan ondernemen met Luna in de buurt.Een goed vervolg op het eerste boek. Ondanks de zware thema's leest het lekker weg. Hoe weinig ik me soms ook in Stijn kan vinden, zijn verhaal is ontroerend.