Het werd weer eens tijd voor een Literair Juweeltje. Afgelopen maand lag Ik ben geen tegenspreker van Marijke Höweler in de winkel. Aangezien dit een auteur is van wie ik nog nooit had gehoord, was ik wel nieuwsgierig.En opnieuw bleek dat ik niet geschikt ben voor korte verhalen. Opnieuw begrijp ik niet wat de betekenis van het verhaal is en het is te kort om iets van de hoofdpersoon te vinden.Dit boekje bestaat uit twee verhalen. De eerste over een katholiek meisje dat verliefd wordt op de pastoor. En dat is wederzijds, als jonge vrouw komt ze bij hem wonen. Het tweede verhaal gaat over een hoofdpersoon die op de tram staat te wachten en steeds bekenden tegenkomt. Beide verhalen worden gedreven door de kracht van de herhaling. Maar onder de indruk was ik niet, ik kon niks met deze verhalen.
Dagboek van een geisha van Arthur Golden is typisch zo'n boek waar ik lang nieuwsgierig naar was, maar me tegelijkertijd afvroeg of ik het ook wilde lezen. Zelf kopen kwam er in ieder geval niet van. Maar toen m'n moeder het kocht, besloot ik het toch maar te lezen. En dat was een goed idee.Het boek vertelt het verhaal van geisha Sayuri. Een verhaal dat begint in een klein vissersdorpje in 1929. Haar moeder is ziek en er is geen geld om de kinderen te onderhouden. Via een handelaar, die aardig lijkt, komt ze met haar zus in Kioto terecht. Zij met als doel geisha te worden, want ze heeft zulke mooie ogen, haar zus echter als prostitue.Het leven van Sayuri is niet gemakkelijk. Haat en nijd komt veelvuldig voor in de wereld van de geisha's. Maar toch leert ze te vechten en krijgt succes.Het leuke aan het boek vind ik, dat het duidelijk vertelt hoe het leven van een geisha in elkaar zit. Een wereld die voor mij tot nu toe onbekend en mysterieus was.
Dacht ik vorig jaar nog dat de wat tegenvallende schrijfstijl van Hemingway aan een oude vertaling lag, nadat ik Amerikaan in Parijs de afgelopen dagen las, denk ik dat het gewoon zijn stijl is. Echt overdonderd ben ik er niet van. Dit boek vond ik voornamelijk leuk omdat ik zelf in Parijs was en ook door de straten gezworven heb waar Hemingway rondzwierf.In dit boek vertelt Hemingway het verhaal van zijn leven in de jaren 20 in Parijs, toen hij zelf een twintiger was en nog geen bekend schrijver. En toen was hij vooral arm en werd er veel geroddeld met en over andere schrijvers. Het leukste verhaal in dit boek is het verhaal over de tocht die Hemingway met Scott Fitzgerald beleefd met het ophalen van diens auto in Lyon. Elkaar missen op het station, dronken onderweg, Fitzgerald die nogal een hypochonder blijkt te zijn.Verder is het vooral een rustig kabbelend boek, dat snel leest. Hemingway is alleen mijn schrijver niet.
De website LibraryThing heeft een Early Reviewers programma, waarmee het mogelijk is om boeken te recenseren voordat ze op de markt komen. Een leuk initiatief. Helaas zijn er op dit moment nog geen boeken voor de Nederlandse markt beschikbaar. Op In the land of invisible women van Quanta A. Ahmed na. Nadeel van dit boek is dat het een e-book is. Het verhaal is autobiografisch. Quanta vertelt over de twee jaar die ze als dokter doorbrengt in Saoedi-Arabië. Zelf van islamitische afkomst, en opgegroeit in Engeland en Amerika, voelt ze zich een vreemde tussen haar geloofsgenoten. Geen wonder, vrouwen hebben een bijzondere positie in dit land. Ze mogen zich alleen gesluierd en in gezelschap in de publieke ruimte begeven. En hoewel ze gewaardeerd wordt door haar, voornamelijk mannelijke, collega's, ze blijft een buitenstaander.Het boek is niet geweldig geschreven en het feit dat het een e-book was is voor mij zeker een nadeel, het verhaal is wel interessant. Het geeft inzicht in de dubbele Saoedi-Arabische cultuur.
Na het lezen van Joe Speedboot was ik verkocht voor Tommy Wieringa. En al tijden was ik van plan om Alles over Tristan te kopen. Bij de ECI had ik het in de folder zien staan, maar steeds als ik daar was, dacht ik er niet aan, het boek was niet opvallend. Tot het met vorige week toch opviel. Dit boek is eerder geschreven dan Joe Speedboot. De verhalen zijn niet te vergelijken, maar de sfeer wel. In beide verhalen is iets onheilspellends aanwezig. Jakob Keller, universitair docent, is op zoek naar alles over de dichter Viktor Tristan. Met als uiteindelijk doel het schrijven van een biografie. Over Tristan is alleen niet veel bekend en wat men weet is mysterieus. Keller reist af naar de voormalige woonplaats van Tristan, op zoek naar familie en vrienden. Hij komt veel te weten, meer dan hij wil en meer dan hij wil publiceren...Opnieuw een indrukwekkend boek, met onopgeloste eindje tot in het laatste hoofdstuk.
Soms snap ik niet waarom ik er altijd zoveel moeite mee heb om te beginnen in één van de boeken uit de Volkskrantseries van de afgelopen jaren. Op de een of andere manier denk ik altijd dat het zware kost is, elke keer weer blijkt dat het gewoon een goed boek is. Zo ook De vreugde- en gelukclub van Amy Tan.Dit boek gaat over vier Chinees-Amerikaanse moeders en dochters. De moeders zijn jaren geleden uit China gevlucht naar het westen, de dochters zijn geboren en getogen in Amerika. De moeders zien elkaar tijdens de mahjongbijeenkomsten van de vreugde- en gelukclub. Het boek vertelt zowel het verhaal van de moeders als van de dochters. Hoe is het om uit China te vertrekken, hoe voelt het om als immigrantendochter op te groeien in Amerika. Alle vier de moeders en dochters hebben hun eigen verhaal, toch lijken de verhalen op elkaar.
Een gedichtenlezer ben ik niet echt. Voor Nederlands maakte ik ooit een werkstuk over de schrijver Rutger Kopland (Rutger van den Hoofdakker). Toen gekozen vanwege zijn gedicht 'De landmeter' (tsja, beroepsdeformatie, toen nog studiekeuze deformatie). Vaak werkt dat juist tegen, maar hij sprak me aan. Vandaar dat ik een paar jaar geleden zijn verzamelbundel Geluk is gevaarlijk kocht. Het boek werd naast m'n bed gelegd met het idee 's avonds een gedicht te lezen. Dat hield ik een paar dagen vol...Het boek bleef liggen en toen ik verhuisde, verhuisde het mee op het nachtkastje. In de afgelopen anderhalf jaar heb ik toch het hele boek gelezen. Bij vlagen af en toe 's avonds een gedicht.Nog steeds vind ik 'De landmeter' een mooi gedicht en natuurlijk 'Jonge sla', maar het gedicht wat na het werkstuk de meeste indruk maakte en nog steeds doet is 'Afscheid van een land':Nooit zag ik de bergen zovastbesloten tegen de hemelof nooit, nooit, dat denk je danals iets heel hevig en onherhaalbaarvoorbij is, nooit kortomhing de hemel zo duidelijk zostralend zo treurig gerafeldtussen de bergenen hier beneden gebeuren ogenschijnlijkgeringe dingen, de rivierdie altijd roerloos aan je voeten lagglijdt stil de hoek om, van de geitendie zoëven om je heen liepen is niet meergebleven dan wat beweging in het rieten misschien is dat ook al de wind,de laatste hete bulte hooi zijn op wagensgeladen en worden weggevoerdnaar het gehucht en je ziet nog hoehet zich opent voor de paarden en sluitachter de rug van een boerenkindniet dat je dan wordt verstotenniet dat je dan wordt verdrevenje loopt over de brugen stapt extra voorzichtigover een slapende hond in de zon.Wat precies de kracht is, kan ik niet zeggen. Waarschijnlijk een combinatie van het voorstelbare wat wordt vertelt en de stijl. Zinnen die doorlopen op een volgende regel, dat mag ik wel in gedichten.
Het werd weer eens tijd voor een Literair Juweeltje. Afgelopen maand lag Ik ben geen tegenspreker van Marijke Höweler in de winkel. Aangezien dit een auteur is van wie ik nog nooit had gehoord, was ik wel nieuwsgierig.
