Zelf sinds nog niet zo heel in bezit van een auto, werd ik met name getriggerd door de ondertitel van Man haalt rijbewijs van Binnert de Beaufort. Nog iemand die pas 'laat' gaat rijden (ok, dat rijbewijs had ik dan al wel wat langer). En een erg origineel idee om iets over jezelf te vertellen aan de hand van de auto's die in je leven een rol hebben gespeeld.
Het begint met het verhaal over de auto van z'n ouders en gaat door tot de auto waarin hij nu zelf zijn gezin naar Frankrijk rijdt (en waarin dochterlief haar naam in de lak krast). De rijstijl van oma komt aan bod (met altijd de angst dat ze in slaap valt). En hoewel het boek sterk begint, wordt het toch een beetje een sleur, minder grappig dan de start.
Hoewel ik het leuk vind om via het boekenweekgeschenk voor mij onbekende auteurs te leren kennen, is het ook fijn als een favoriete auteur het geschenk schrijft. Esther Gerritsen valt in die laatste categorie.
Olivia en haar Broer Marcus hebben amper contact. Maar als Olivia vlak voor een bestuursvergadering door haar broer Marcus wordt gebeld en hij verteld dat zijn been waarschijnlijk geamputeerd gaat worden, raakt dat Olivia diep. Ze zoekt hem meteen op, biedt hulp. Want ze is ervan overtuigd dat hij haar nodig heeft, juist haar.
Deze plotselinge reactie brengt meer teweeg. We komen erachter dat haar omgeving Olivia anders ziet dan zij zichzelf.
Een intrigerend verhaal, verteld zoals we van Gerritsen gewend zijn: het voelt allemaal wat ongemakkelijk.
Wij geluksvogels van Amy Bloom stond al een tijd op mijn verlanglijstje, het werd tijd dat ik het ging lezen. Maar al snel wist ik eigenlijk niet zo goed meer waarom het op mijn lijstje was terechtgekomen, want ik kon slecht in het verhaal komen. En ondertussen is het alweer maanden geleden dat ik het boek las. Die combinatie zorgt ervoor dat het bloggen over dit boek me nu moeilijk afgaat.
Eva vertelt het verhaal van haar leven: als twaalfjarige wordt ze door haar moeder gedumpt bij haar vader en haar halfzus van vier ouder, Iris. Die vader is al even hopeloos en de twee gaan ervandoor. Iris wil graag actice worden en weet zich in Hollywood stukje bij beetje op te werken. Eva doet ondertussen niet veel meer dan lezen en zich zorgen maken.
De twee zwerven rond, het is 1940, oorlog, mensen zijn steeds minder te vertrouwen. En uiteindelijke raken ze ook elkaar uit het oog. Af en toe wordt er een brief geschreven, niet altijd wordt ie ook verstuurd.
Ik denk dat dit een goed boek is, maar het wist mij helaas niet te raken.
De laatste tijd heb ik een aantal boeken gelezen die zich in het ziekenhuis afspelen. Zo ook De verdovers van Anna Enquist. Qua thema moest ik als snel denken aan Attaque! en De co-assistent. Beide boeken had ik met plezier gelezen, maar ergens voel een vergelijking niet eerlijk tegenover Anna Enquist.
Drik pakt na een periode van rouw om zijn overleden vrouw, voorzichtig zijn werk als psychiater weer op. Zijn eerste cliënt is Allard, een jongen die co-schappen loopt, onder andere op de afdeling anesthesiologie waar zijn zus werkt.
Om de een of andere reden vertelt Drik dit niet en op een gegeven moment hoort hij te veel om dit nog te kunnen vertellen. De relaties zijn dan al te ingewikkeld.
Onder de oppervlakte werd ik als lezer aan het denken gezet over hoe om te aan met pijn en problemen: verdoven, praten, drank? Een interessante verstrengeling van twee werelden.
Van Sylvia Witteman lees ik altijd de column in de Volkskrant en over het toneelstuk De huisvrouwmonologen had ik veel goeds gelezen. Een goede reden om dit boek aan te schaffen. Ik las het met veel plezier.
Het boek is inderdaad net zo grappig als ik van Sylvia Witteman verwacht en de verschillende manieren van huishouden zijn ontzettend herkenbaar: de een vindt het belangrijk, de ander doet het minimale omdat het nu eenmaal wel moet gebeuren. Zelf behoor ik duidelijk tot die laatste categorie.
Wat ik wel lastig vond, is onthouden wie nu precies wie is: kleindochter, tante of oma. De namen van de personen maken het voor mij niet duidelijk en had ik wellicht anders verwacht. Hierdoor moest ik regelmatig even bladeren wie er nu aan het woord is. Grappig vond ik dat de kleindochter het netst is van allen en oma de grootste rommelaar. Op de één of andere manier verwachtte ik het toch andersom.
Al met al een erg grappig boek.
Zo af en toe pak ik eens een cozy mystery van de plank. Er zijn een paar series die ik een beetje volg en daaraan heb ik nu een nieuwe toegevoegd: de 'Knitting mysteries' van Maggie Sefton. Hoofdpersoon in deze serie is Kelly Flynn. In deel 1, Knit one, kill two, gaat ze naar het huis van haar zojuist overleden tante, een tante die als een moeder voor haar was.
Haar tante breide met veel plezier en in de naastgelegen handwerkzaak is een gezellige groep handwerkers actief. Kelly, die er eerst niets van moet weten, leert binnen enkele dagen van hen breien.
En de groep helpt haar op het moment dat ze begint te ontdekken dat de dood van haar tante wel eens moord kan zijn geweest.
Dit boek is precies wat het belooft: een gezellig boek waarin ook een moord moet worden opgelost.
Ik weet niet of ik Albert moet naar huis van Homer Hickam wel had uitgelezen als ik het niet ergens gewonnen had. Het was best een prima boek, maar een tikkeltje te dik en kalm.
Het vertelt het verhaal van Homer (de vader van de auteur (als dat tenminste waar is)) en Elsie. Voor haar huwelijk kreeg Elsie van haar vorige vriendje een alligator, Albert, en het is nu tijd om het thuis te brengen, terug naar Florida.
En hoewel Albert af en toe z'n rol speelt, is het een beetje tam en is dit vooral het verhaal over Elsie en Homer en hoe hun relatie ontwikkelt. En dat verhaal is goed vertelt, maar wellicht niet wat je verwacht als er op de blurb verwezen wordt naar de Honderdjarige man die uit het raam klom en verdween. Dat vond ik wellicht over de top, dit boek wat te mak. Over een jaar zou ik me er waarschijnlijk weinig van herinneren.
