Wat ze droegen van Tim O'Brien leek me al een tijdje interessant. Ik was dan ook blij verrast toen dit boek afgelopen zomer beschikbaar was in de Vakantiebieb-app. Oorlogsboeken zijn aan mij vaak niet besteed, maar dit boek gaat over een oorlog die voor mij behoorlijk onbekend is en die ik alleen uit films ken: de Vietnam-oorlog. Door de vertelling vanuit de eerste persoon van een Amerikaanse soldaat, is dit verhaal vooral persoonlijk en is het allemaal wat minder afstandelijk.
Het boek bestaat uit een verzameling met elkaar verbonden verhalen met veelal dezelfde personen. Duidelijk wordt vooral hoe uitzichtloos de oorlog voelde en hoe ontzettend onervaren en jong de soldaten zijn. Kampen worden opgeslagen in een gebied dat later een moeras blijkt te zijn. Soldaten overlijden vooral door domme pech, andere overleven uit geluk, niet door een goed opgezet plan.
Een boek dat ik met interesse las.
Als ik series lees valt me pas echt goed op hoe slecht in ben in het onthouden van de afloop van een boek. Daarom ben ik ook erg blij dat in de reeks over Frieda Klein van Nicci French de voorgaande verhaallijnen nog even aan bod komen. Dat betekent wel dat je voordat je aan Wachten op woensdag begint de eerste twee delen moet lezen.
Hoewel Frieda niet meer voor de politie werkt, raakt ze opnieuw bij een moordzaak betrokken. Een dochter vindt haar moeder, vermoord met een zwaar voorwerp. Alles lijkt op een roofinbraak, maar er klopt iets niet. Een van de kinderen is een vriend van Chloë, het nichtje van Frieda. En hoofdinspecteur Karlsson kan haar hulp wel goed gebruiken.
Ondertussen wordt ze door een andere cliënt aan het denken gezet over mogelijk een heel andere zaak. Hoewel het verhaal van de cliënt fake is, lijkt het verhaal daar te echt voor. Reden voor Frieda om op onderzoek uit te gaan.
In dit deel wordt ook het mysterieuze privéleven van Frieda verdiept. Haar relatie met Sandy, die in New York zit, lijkt nieuw leven ingeblazen te krijgen. En wat is er in het verleden toch met Frieda gebeurd wat haar gedrag verklaart?
Volgens mij ben ik ooit via een blog met dit boek in aanraking, waarbij ik me vooral kon herinneren dat dit boek wel wat voor mij zou zijn. Dat was ik allemaal al lang weer vergeten, totdat ik in de bibliotheek Het zat zo van Meir Shalev tegenkwam.
Het belangrijkste onderwerp in het verhaal is de stofzuiger van oma Tonja. De stofzuiger die een grote reis maakte vanuit de VS naar de vlakten van Israël en daar is opgesloten in de badkamer van oma Tonja. Een cadeau uit wraak voor zijn broer van haar zwager. Het zou het perfecte cadeau vorm oma Tonja moeten zijn, want het is al snel duidelijk dat ze aan smetvrees lijdt. Maar waarom is die arme stofzuiger dan opgesloten in de badkamer?
Het beantwoorden van die vraag duurt tot ver in het boek. Het eigenlijke verhaal dat verteld wordt is dat van de familie van Meir en het opgroeien in het na-oorlogse Israël. Maar doordat die stofzuiger uit de achtergrond steeds weer op komt duiken is het verhaal toch ook erg licht. En door herhaling en geweldige familie anekdotes lukt het om zowel een reëel beeld van dat opgroeien te krijgen als regelmatig een glimlach op m'n gezicht te toveren.
Pas halverwege dit boek kwam ik er achter dat ik al heel lang een ander boek van Meir Shalev in de kast heb staan, Russische roman. Tot nog toe sprak het boek me nog niet erg aan, waarschijnlijk vanwege de titel, maar nu krijg ik zin om het over niet al te lange tijd op te pakken.
Tijd voor het tweede boek, chronologisch gezien, over Annika Bengtzon: Paradijs van Liza Marklund. Annika werkt in de nachtdienst van de krant, maar wil niks liever dan weer zelf artikelen schrijven.
Er vind een dubbele moord plaats in de haven van Stockholm. Kort daarna krijgt de krant een telefoontje van stiching 'Het Paradijs'. Die stichting beweert vluchtende mensen te kunnen uitwissen. Ook komt er een telefoontje van een radeloze vrouw binnen, die de moorden in de haven gezien heeft. Annika helpt haar en brengt haar in contact met 'Het Paradijs'. Maar aan die stichting zit een luchtje.
Dit is een typisch Scandinavische thriller waarin maatschappelijke vraagstukken onder de aandacht worden gebracht. In dit geval mensen die op de vlucht zijn. En ook de Joegoslavische maffia. En Annika zelf is ook 'besmet'. Ze was betrokken bij de dood van haar ex. Noodweer weliswaar, maar het blijft aan haar kleven. Dat maakt haar als hoofdpersoon ook interessant. Een serie die ik zeker verder wil lezen.
Tweemaal won Bram DeHouck reeds de Gouden Strop. Dat was voor De minzame moordenaar en voor Zomer zonder slaap. Die beide boeken heb ik niet gelezen, maar ben ik zeker van plan na het lezen van Hellekind. Zo'n boek dat je in anderhalve dag uit hebt, omdat je wilt weten hoe het afloopt.
Pas op: mogelijke spoilers!
Chris en Charlotte zijn kort geleden gescheiden. Chris is huisarts, maar verwaarloosd de boel behoorlijk. Oorzaak: Sam, hun zoon. Hij is anders dan andere kinderen, agressiever. Psychopatisch? Chris en Charlotte verschillen erover van mening. Chris kent echter zijn geschiedenis en ziet maar een oplossing: Sam ombrengen.
Het verhaal is zodanig opgebouwd dat je lang twijfelt over wat en of er nu iets aan de hand is met Sam of dat Chris volledig doorslaat. En ondertussen staat hij me Sam in het bos. Daardoor is het boek bloedstollend spannend en wordt een ook nog een psychologisch spel met de lezer gespeeld. En die verschillende gezichtspunten in een boek, dat vind ik altijd erg leuk en interessant.
Wat hebben een Polynesisch dagboek uit de 19e eeuw, brieven van een beginnend componist in Zedelghem (begin 20e eeuw), een nucleaire fabriek eind 20e eeuw, een 65-jarige uitgever in de huidige tijd, een Koreaanse kloon uit de nabije toekomst en een familie op post-apocalyptisch Hawaï met elkaar gemeen. Op zich niks, maar wel als je David Mitchell z'n gang laat gaan. En dat gebeurde in Wolkenatlas.
Over de inhoud van het boek ga ik niet veel vertellen. Ik kan natuurlijk zeggen dat dat is omdat je dat zelf maar moet lezen (is natuurlijk waar). Maar het is ook veel te ingewikkeld. Zoveel verhaallijnen, het lijken wel 6 boeken in één.
De verhaallijnen zijn kunstig verbonden door hoofdpersonen documenten te laten vinden, laten lezen, films te laten kijken. En ook de hoofdpersonen lijken op elkaar. En hoe verwarrend soms ook, alles klopt met elkaar.
Ook bijzonder: elk verhaal heeft een volledig eigen schrijfstijl. En al die stijlen passen bij de verhalen en zijn ook nog eens goed uitgewerkt. Geen boek voor in drukke tijden. Er is tijd en concentratie nodig voor dit boek. Maar dat is het ook meer dan waard. En ik hoorde van iemand die het boek eerst las, dat de film ook erg goed is. Dus die moet ik maar eens gaan kijken.
Al veel had ik gehoord over Gone Girl van Gillian Flynn. Opeens kon ik de Nederlandse versie zomaar lezen via de VakantieBieb-App. Ideaal, want dit is inderdaad een heerlijk zomerboek: spannend, meeslepend, willen blijven lezen.
Na tijden te hebben gewoond in New York, vertrekken Amy en Nick naar Missouri. Nick is er opgegroeid en het gaat slecht met z'n moeder. Samen met zijn zus Margo begint hij een bar, mogelijk door het geld van Amy. Amy verveelt zich ondertussen thuis behoorlijk. Tot zo op hun 5e trouwdag verdwijnt. Alles wijst in de riching van Nick, maar is dat ook terecht?
Doordat je dit verhaal steeds slechts een deel van de perspectieven ziet, weet je lang niet wat er precies aan de hand is en wie je wel en niet kunt vertrouwen. Hierdoor zit het verhaal vol onverwachte wendingen en worden je gedachten steeds een andere kant op gestuurd. Erg intelligent opgebouwd en op het einde past alles.
