Harry Potter en het vervloekte kind

Sinds ik een auto heb, reis ik toch beduidend minder per trein. Maar af en toe vind ik een lange afstand per trein toch fijner. Dit weekend gaf me dat lekker veel tijd om te lezen. Hoewel ik al een boek had meegenomen voor de terugreis, was de laatste Harry Potter, Harry Potter en het vervloekte kind, toch aantrekkelijker. M'n moeder had hem liggen en vroeg of ik hem wilde lezen. Harry Potter was lang geleden, maar hier tegen zei ik geen nee. 

Weliswaar 330 pagina's, maar omdat het een toneelstuk is, vlieg je erdoor en had ik het bijna uit toen ik thuis was. Ik kreeg het boek mee met de mededeling dat het toch minder was dan de vorige boeken. Maar zelf vond ik dat eigenlijk wel meevallen. Misschien iets minder diepgang, omdat het zo snel leest, maar ik vond het toch wel degelijk spannend.

We zijn ruim 20 jaar verder, Harry is ondertussen vader van drie kinderen: James, Albus en Lily. Maar Albus valt een beetje uit de toon: hij is Zwadderaar in plaats van lid van Grifoendor, erg onhandig en weinig populair. En de band met z'n vader is niet goed. Natuurlijk leidt dat tot verzet. En in een wereld waarin men kan toveren, wordt dat al snel gevaarlijk.

Hoewel Voldermort in deel 7 was verslagen is het kwaad toch nog niet verdwenen....

Voor mij was dit boek goed voor een middagje nostalgisch terug naar Zweinstein.

De koning van Suriname

De schrijfstijl van Cees Nooteboom vond ik in De omweg naar Santiago prachtig, maar dat boek was toch een beetje te veel van het goede. Het kostte me destijds behoorlijk wat moeite om er doorheen te komen. Maar met De koning van Suriname heb ik ontdekt dat die stijl fantastisch past bij korte verhalen. Steeds een korte tijd genieten van deze prachtige, meanderende stijl. 

De verhalen aan het begin van deze bundel spelen zich inderdaad af in Suriname. De eerste reis die Cees maakt. Voor mij was het ook mijn eerste bestemming buiten Europa. Alleen niet per (vracht)schip, maar 'gewoon' met het vliegtuig. Ook reist hij door Marokko: bussen die maar eens per dag gaan, aansluitingen van halve dagen. Reizen en nog eens echt wat zien. Ook ik ben in Marokko geweest, maar met een groep en een eigen busje is dat toch anders. Ergens bekruipt me het gevoel dat ik iets mis: het echte leven.

Dit boek was genieten. Het behoeft vast niet genoemd: ik ben meteen op zoek gegaan naar zijn andere bundels met reisverhalen.

As in tas

De meeste van de TV series van Jelle Brandt Corstius heb ik gezien en ook een zijn boekenweekessay Arctisch dagboek las ik met plezier. Het is vooral de luchtig manier waarop serieuze zaken aan bod komen die me bij hem zo aanspreekt.

In As in tas is dat niet anders.Serieus is het zeker: Hugo Brandt Corstius is overleden en Jelle moet dit verlies verwerken. Hij besluit dat op een bijzondere manier te doen: met het as van z'n vader naar de Middellandse Zee fietsen. Want ze maakten elk jaar een fietstocht van enkele dagen samen. Maar nooit zo ver als deze.

Dat gebrek aan ervaring is ook meteen wat dit boek, ondanks het onderwerp, grappig maakt. Vergeten dat je vastzit aan de pedalen en omvallen, verder moeten fietsen dan de bedoeling was. En natuurlijk bijzondere mensen ontmoeten, één van de andere zaken die altijd belangrijk zijn bij Jelle Brandt Corstius.

Een heerlijk boek, dat helaas veel te snel uit was.

Dertig dagen

Bij de boeken van Annelies Verbeke twijfel ik altijd een beetje. Ik heb de meesten gelezen, maar vond het niet allemaal een succes. Te vaak vond ik het te vaag, had ik het gevoel dat ik iets miste omdat het boek me zo enthousiast werd aangeraden. En toch blijf ik nieuwsgierig. Zo begon ik aan Dertig dagen.

Dit boek is duidelijk niet vaag. De hoofdrol is weggelegd voor Alphonse. Hij is klusjesman en is ontzettend behulpzaam. Ook op andere gebieden: met de kebab-verkoper naar het ziekenhuis, volledig ongewild de hoofdpersoon in een erotisch verhaal van een van de buren van de klanten, degene om tegen aan te praten in een verkilde verhouding tussen andere buren.

Maar je voelt ook dat er meer is. Alphonse wordt niet helemaal geaccepteerd. De sfeer om hem heen kan grimmig worden. Je voelt dat er wat mis gaat. Maar zo mis....

Een prachtig boek, met mooi opgebouwde spanning.

Nathan Sid

En nog een boek dat je in een uurtje uitleest: het debuut van Adriaan van Dis: Nathan Sid. Een boek waarin de stem die we nu van hem kennen al naar voren komt. En ook het thema hoort bij van Dis: leven tussen twee culturen. Het naoorlogse Nederland en Nederlands Indië.

De jongen Nathan voelt zich er niet helemaal bij horen. Hij is een nakomertje, heeft de Jappenkampen niet meegemaakt, maar hoort wel de verhalen. Hij is de blanke tussen z'n donkere zusjes.

Ondanks dat het maar een dun werk is, wordt er een compleet beeld geschetst van de leefwereld van Nathan.

Als je nog nooit is van Van Dis gelezen hebt, is dit een mooie start. Het is hem namelijk helemaal.

Haantjes

Heerlijk, van die boeken die je in een middagje uitleest omdat ze zo lekker weglezen. Haantjes van Kluun is typisch zo'n boek. Het verhaal van het verkopen van vlag-artikelen bij de GayGames in 1998. Het verhaal dat speelt voordat Carmen krijgt en het yuppenleven nog eenvoudig leek.

Stijn krijg het idee om artikelen met vlaggen te maken, waarbij rood wordt vervangen door roze. Als je het zo hoort, klinkt het als een best briljant plan. Maar gaandeweg blijkt dit erg tegen te vallen en op een enorm fiasco uit te lopen.

En daar zit ook meteen de kunst van het boek: je wordt helemaal meegesleept door Stijn (zoals iedereen in z'n omgeving) en je realiseert je net als Stijn pas gaandeweg hoe slecht dit plan is. En dat met zoveel humor verteld. Fijn, zo'n middagje.

Daar is hij weer

Hitler is terug en leeft in het heden, het is een mooi uitgangspunt. Daar is hij weer van Timur Vermes moest dus gelezen worden. En het begon ook lekker: Hitler terug in Berlijn, Hij herkent de stad an sich, maar niet hoe die er nu uit ziet. En waar zijn z'n partijgenoten?

Bij een krantenkiosk, waar hij (eindelijk) wordt herkend, krijgt hij hulp en ontdekt hij welk jaar het is. Een schok, maar ook een uitdaging. 
De kiosk-eigenaar vindt de imitatie geweldig en zoekt contact met de TV. Ook daar zijn ze meteen onder de indruk. 

Daarna begint het me echter wat te irriteren: de mensen van nu hebben het maar over die imitatie en Hitler gaat maar door als zichzelf. Geen moment is er iemand die door heeft dat er een misverstand en spraakverwarring is.

Ondanks is die irritatie is het wel interessant om te zien hoe Hitler met dezelfde wijze van toespreken toch ook weer medestanders weet te vinden. Alof er nooit iets gebeurd is. Beangstigend, want ik geloof dat we dat inderdaad wel eens vergeten.