Het is eigenlijk ongelofelijk dat ik zo lang heb gewacht weer eens iets te lezen van Rascha Peper. Ik denk dat het ondertussen wel meer dan 10 jaar geleden is dat ik Rico's vleugels met veel plezier las. Dus het werd wel eens tijd voor een ander boek: Zwartwaterkoorts.
Dit boek is op een bijzonder manier opgebouwd: het bestaat in zeven losse verhalen, waarvan sommige personen in meerdere verhalen terugkomen. Alle hoofdpersonen hebben iets te verbergen en iets geheimzinnigs over zich. Daarnaast zijn er vele bijrollen weggelegd voor allerlei vogels.
Het nadeel van een verhalenbundel is dat ik nooit weet hoe ik er iets zinnigs over moet vertellen. En helemaal met al die geheimzinninge hoofdpersonen, over wie ik niet wil verraden, is het eigenlijk niet te doen. Dus dan houd ik het maar, weinig veelzeggend, op de sfeer. Want die grijpt me zo aan in het boek. Je voelt dat er iets niet klopt, maar hoe zit het nu precies? Dat maakt het boek zo krachtig.
Verhalen uit de ambulance van Mariëtte Middelbeek kocht ik ooit eens om een bestelling aan te vullen en daarmee geen verzendkosten te hoeven betalen. En dat was helemaal geen slecht idee, want anders had ik dit boek waarschijnlijk nooit gelezen. En dat zou jammer zijn geweest, het maakte veel indruk.
De verhalen in dit boek beslaan steeds enkele pagina's en vertellen een waargebeurde belevenis van ambulancepersoneel. Er is een grote afwisseling van geboortes, ongevallen, insluipers en relatief onschuldige ritjes. Het is een prachtige verzameling authentieke verhalen die op een prettige manier zijn opgeschreven. Het thema is zwaar, maar de verhalen niet.
Mooi boek om af en toe een paar pagina's in te lezen. En om je bewust te worden van wat het ambulancepersoneel allemaal meemaakt. Niet dat ik nog geen waardering had voor deze beroepsgroep, maar die is met dit boek toch weer een stukje vergroot.
Volgens mij is de film 'The piano' stukken bekender dan het verhaal in boekvorm van regisseur Jane Campion. Maar zoals bij mij meestal het geval: de film heb ik niet gezien.
Het verhaal zal bij velen bekend zijn. De stomme Schotse Ada wordt uitgehuwelijkt aan een Schot in Nieuw-Zeeland. Met als belangrijkste bezittingen: de piano en dochter Flora. Haar toekomstige man Alisdair kent ze niet vooraf, maar dat maakt niets uit. In Schotland lijkt haar toekomst ook niet te liggen.
Het boek begint ermee dat Flora en Ada aankomen op een Nieuw-Zeelands strand. In de loop van het verhaal komen we erachter hoe Ada's situaties is ontstaan: stom en een dochter. De relatie met Alisdair en het leven in de tropen gaan niet over rozen. Helemaal als ze de (ook) alleenstaande Baines beter leert kennen door hem pianoles te geven.
Het is een magisch verhaal, maar het kan allemaal zomaar echt gebeurd zijn. De werkelijkheid is wel vaker gekker dan een verzonnen verhaal. Zelf moest ik me steeds bij de les houden en bedenken dat het in Nieuw Zeeland afspeelt en niet in Nederlands-Indië. Hoewel dat eigenlijk niet uitmaakt, ook had dit gebeurd kunnen zijn.
De brandweerauto die verdween is alweer het vijfde deel in de serie over Martin Beck, geschreven door Sjöwall en Wahlöö. Van de zomer zag ik voor het eerst ook eens een tv-aflevering van Martin Beck. Ik vroeg me af of het daadwerkelijk een van de boeken was of dat de tv-personage geinspireeerd is op het boek. Ik vermoed eigenlijk het laatste.
Dit boek is, evenals alle boeken in de serie, maatschappijkritisch. Ditmaal betreft het onrecht de internationale drugshandel. Iets wat lijkt op zelfmoord lijkt veel meer te zijn. De politie wordt op het spoor gezet door de naam van Martin Beck geschreven op een briefje.
Opnieuw een onderhoudende thriller, met daarbij achtergrondinformatie. Het blijft wel altijd wennen, een wat ouder boek. En hoewel dit boek uit 1969 is, is er een wereld van verschil. Dat dat op technologisch gebied is, valt me niet meer echt op. Maar de manier waarop de politie met jonge vrouwen omgaat, eigenlijk hoe er überhaupt over vrouwen gesproken wordt, dat voelt zo ouderwets en ik kan me bijna niet voorstellen dat dat nog maar 45 jaar geleden is. Ook wel weer eens goed om me dat te realiseren en blij te zijn met hoe dat nu is.
Op naar deel 6: De man die even wilde afrekenen
Bij het lezen van Spotvogel van Hafid Bouazza moest ik regelmatig aan Lipari denken. Waarom precies, dat weet ik niet, maar er lijken meerdere redenen voor te zijn:
de schrijver lijkt de hoofdpersoon te zijn, maar is een fictieve versie van zichzelf
het vertrek van de hoofdpersoon naar het buitenland
het is een warm buitenland
vertrek om tot zichzelf te komen en te reflecteren
een licht hypnotiserende schrijfstijl
En misschien nog wel meer.
Spotvogel speelt zich af in het noorden van Marokko. Hafid is door z'n moeder naar haar huis gestuurd. En daar wordt hij al snel verwelkomd door de buurman. De buurjongen van vroeger, maar hij herkent hem niet meteen. Maar hij weet wel meteeen weer dat hij van zijn buurmeisje hield als hij haar weer ziet.
Hafid vind het prima dat z'n buren hem bezighouden en continu voor eten zorgen. Verder slaapt hij veel. Tot hij een brief van z'n vader ontvangt. Hij vertrekt verder naar het noorden. Naar het platteland. Naar het huis van z'n vader. En opnieuw wordt hij door zijn buren gevoed (en in de gaten gehouden).
Maar ook neemt hij de tijd om te schrijven en hij schrijft het onmogelijke liefdesverhaal Marfida en Noral.
Hoewel ik de schrijfstijl erg mooi vind, wist dit verhaal mij helaas niet echt te grijpen. Het lukte me niet om de hoofdpersoon te begrijpen, te doorgronden, me in hem in te leven. Maar misschien geeft dat wel niet, want het verhaal voelde wel magisch warm.
Xiaolu Guo ontdekte ik vorig jaar per ongeluk toen ik in een aanbieding UFO in her eyes kocht. Dit boek sprak me erg aan en ik ging op zoek naar meer van haar. Afgelopen maand las ik 20 fragments of a ravenous youth. Opnieuw een boek dat me wel even bijblijft.
De beide boeken hebben een aantal zaken gemeenschappelijk: het gaat over een jonge vrouw, zij groeit op het platte land, verhuist naar de stad en overziet vervolgens de grote verschillen. Het is een intrigerende onderwerp, dat wellicht ook deels op mezelf van toepassing is. Gelukkig zijn de verschillen in de Nederland een stuk kleiner dan in China.
Fenfang vertrekt op haar 17e naar de grote stad. De eerste ontmoeting met Beijing is heftig, maar ze weet onderdak te vinden en heeft steeds een ander baantje. Op een gegeven moment wordt ze figurant in series en films. Ze hoopt dat dit de deur opent naar een toekomst als scenarioschrijfster.
De vertelvorm van dit verhaal is erg origineel. In 20 chronologische fragment wordt het verteld. Elke keer is het weer even puzzelen hoeveel tijd er verstreken is en of we veel gemist hebben. Dat laatste valt geloof ik wel mee. Op deze manier krijgen we een leuke inkijk in het leven van Fenfang en haar ontwikkeling.
Het is een boek dat snel leest en ondertussen ook indruk op me maakte. Deze schrijftster blijf ik dus lezen.
Het duurde ontzettend lang voordat ik eindelijk eens begon aan The Book Thief van Markus Zusak. En daarna duurde het maanden voordat ik in het verhaal kwam. Totdat ik mezelf 'dwong ' om eens wat langer achter elkaar door te lezen. Ik kwam in het verhaal en 1,5 week later was het boek uit. En waarom het nu zo lang duurde? Geen idee, want het is een prachtig boek.
Liesel, een meisje van een jaar of 10, speelt de hoofdrol in dit verhaal. Eind jaren '30 brengt haar moeder haar naar pleegouders. Onderweg sterft haar broertje. Liesel moet wennen, vooral aan haar pleegmoeder, houdt van haar pleegvader, wordt goed bevriend met buurjongen Rudy. Ze helpt moeder met wassen, leert lezen van vader.
Maar ondertussen is er ook de oorlog, die steeds dichterbij komt. Ook op het Duitse platteland. Bombardementen, een Joodse onderduiker. Het leven is niet makkelijk. Liesel houdt zich staande, met boeken, die ze heel voorzichtig en met beleid steelt.
Het verhaal wordt verteld door de dood. Een origineel uitgangspunt. Een verhaal dat me geraakt heeft, ondanks de moeizame aanloop.
