Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik vond Moord op de boodschappenjongens van Perihan Magden een nogal vreemd boek. Nu was m'n beeld vooraf sowieso al fout, omdat ik bij boodschappenjongens dacht aan jongens die boodschappen voor bejaarden of zo deden bij de supermarkt, maar het blijkt om een soort van koeriers van mededelingen (boodschappen) te gaan.
Een manier van communiceren die me erg aan de Middeleeuwen doet denken en absoluut niet bij me opkomt in deze tijd van smartphones (maar dat zegt meer over mij dan over het boek). Hoewel het nergens wordt genoemd, had ik wel het idee dat dit boek in een redelijk modern Istanbul speelt, dus het duurde ook even voor het kwartje viel.
Ja, die boodschappenjongens, die zijn al vreemd. Niet om wat ze doen, maar om wie ze zijn. Arische klonen met blauwe T-shirts. En ze worden opeens bij bosjes vermoord. Van de naamloze hoofdpersoon wordt verwacht dat hij het mysterie oplost. Dan zijn we al in hoofdstuk 3. De eerste twee hoofdstukken gaan wel over de hoofdpersoon. Hij ontmoet daarin in de trein een dwerg met een bijzondere aap en heeft een bijzonder ervaring in een café. Maar verder lijken deze twee relatief korte hoofdstukken los te staan van de rest van het boek.
De moorden dus, die moeten worden opgelost. Hulp komt van een wolvendeskundig, een man die continu de slappe lach heeft en een moeder van de boodschappenjongens. En hoewel het hele verhaal klopt, klopt er ook vanalles niet in de magisch realistische wereld waarin het verhaal speelt. En dat maakt het ook erg intrigerend.
En dat maakt ook dat over dit boek absoluut niet op een fatsoenlijke manier een blog te schrijven valt. Het verhaal heeft me gegrepen, maar ik heb vast ook veel gemist. En volgens mij ben ik nog steeds een beetje in de war...
Fahrenheit 451 van Ray Bradbury stond al lang op m'n wenslijst. Veel meer wist ik niet dan dat het een Banned Book was (maar dat zijn er in de VS best veel) en dat boeken verbranden een belangrijk thema is.
Dat zijn redenen genoeg om te beginnen met lezen. En het heeft ook iets spannend, een boek lezen over een toekomst waarin het verboden is om boeken te lezen.
Guy Montag is 'fireman', hij verbrand boeken. En hij heeft een kritisch buurmeisje, die hem vraagt of een 'fireman' vroeger niet juist branden bluste in plaats van ze aanstak. En hoewel hij het helemaal niet wil en het ten strengste verboden is, begint Guy kritisch om zich heen te kijken. Wat is er nu eigenlijk mis met die verboden boeken? Moeten we echt maar tevreden zijn met onze 'sprekende muren' (grote televisieschermen, aan alle muren)?
Dit boek is geschreven tegen de achtergrond van ondermeer boekverbrandingen in Nazi-Duitsland in 1933 (een thema dat hier terugkomt, aangezien het voorkom in The book thief, dat ik vanochtend uitlas). Gelukkig bestaan de boeken nog en mogen we kritisch zijn.
Maar dat scherm komt ook steeds meer op. Zelf maak ik me daar alleen niet zoveel zorgen over. Het internet heeft ook werelden veroverd en er voldoende interessants te zien op televisie of youtube.
Dit is een maar een dun boekje, maar het brengt wel een aardige discussie naar boven. En tijdens het lezen voel je je opeens schuldig.
Is het nu beledigend of juist complimenteus als ik IV van Arjen Lubach vergelijk met Dan Brown? Een dode, een mysterie uit verleden, een achtervolging door de stad, aanwijzingen die alleen voor de hoofdpersoon een duidelijk licht werpen op de kwestie.
Elsa is met haar vriend en zoontje op vakantie in Frankrijk. Ze zit in het vakantiehuis van haar vader. Dan krijgt ze een telefoontje. Haar vader is overleden. Alleen vliegt ze terug naar Nederland. Al snel blijkt dat hij niet zomaar is overleden. En is ze wel afgehaald door de politie?
Een speurtocht met achtervolging door Amsterdam volgt. Met daarbij een historische document van Thorbecke in de hoofdrol. Het is een ontzettende spannende pageturner. En de lange uitwijdingen over semi-wetenschappelijke onderwerpen die me bij Dan Brown ergeren, blijven gelukkig veelal uit.
Het boek was misschien niet helemaal wat ik verwachtte, maar ik las het met plezier. En het leest als een trein.
En ach, ik kan wel mopperen over Dan Brown, onderhand las ik toch drie van zijn boeken en zag ik twee films, waarbij ik van de Da Vinci Code zowel het boek las als de film zag.
De laatste tijd lees ik ontzettend weinig. Het is ondertussen zo ver dat ik met mezelf heb afgesproken om dagelijks minstens een half uur met een boek neer te ploffen. Want het is niet dat ik het niet leuk, maar ik ben zo druk met van alles bezig, dat ik aan lezen niet toekom. En dat terwijl het me zo heerlijk ontspant. Het leesgebod bevalt, dus hopelijk lees ik de komende tijd weer meer.
Ik had verwacht dat ik dan ook wel weer bij zou komen met blogs. Niet dus. Of in ieder geval, nog niet helemaal. Ook daar ga ik de komende dagen wat aan doen. Want bloggen over een boek dat ik al een maand uit heb, zoals Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist) van Edward Kelsey Moore, is ook niet makkelijk.
Dit boek gaat over drie vriendinnen. Hoewel het verhaal speelt als ze allemaal een jaar of 60 zijn (denk ik), verteld het toch ook vooral het verhaal van het ontstaan en groeien van hun vriendschap. Donkere meisjes, die opgroeien in een Amerikaanse wereld waar rassenhaat nog volop voorkomt. En allemaal hebben ze hun eigen spoken te verjagen: een vreselijke nare vader, een blank vriendje, een man die goed voor je is, maar niet je eerste keuze. En al volwassenen: ziekte, dood van je echtgenoot, relationele problemen, je moeder die komt spoken.
In het begin van het boek komen wat te veel personages voor en daardoor is het wat moeilijk om in het verhaal te komen. Maar als je dat eenmaal zit, is het meeslepend. Alleen weet ik nog steeds niet wat het is dat Odette niet vertelde (en gezien andere reacties op het web, ben ik niet de enige die die clou mist).
Laatst zat ik een groot deel van de zaterdag in de trein en het lukte me al tijden niet echt om een boek te lezen. Ik koos daarom voor een boek waarin je makkelijk een stukje kunt lezen en vervolgens een tijdje uit het raam staren: Het poldermodel van Santje Kramer. En wat ik niet meteen verwachtte, gebeurde toch, ik werd het boek ingetrokken.
Santje heeft verschillende buitenlanders geïnterviewd en verteld op humoristische wijze over hoe de Nederlandse vrouw gezien wordt: uit zichzelf mooi, maar ze weet het goed te verhullen, en te praktisch. Niet meteen iets wat we nog niet wisten. Wel leuk om zo over ons te lezen.
Het is niet echt een boek om in één keer te lezen, wat ik wel bijna deed. Want dan zie je meer van hetzelfde en zijn er iets te veel cliché's. En heel veel heb ik de laatste tijd niet gelezen, daarvoor ben ik veel te druk met van alles bezig, maar dit boek zorgde er wel voor dat ik weer wist dat ik nog gewoon een boek in een dag kan lezen als ik de tijd neem.
Het laatste boek dat ik via de Vakantiebieb las: Stille wateren. Naar de thrillers van Viveca Sten was ik al langer nieuwsgierig, dus het kwam leuk uit iets van haar aan te treffen in deze app.
Dit boek is het eerste deel in een serie over politieman Thomas Andreasson en speelt zich voornamelijk af op het eiland Sandhamm, gelegen in de buurt van Stockholm. Uit zee wordt een lijk opgevist. Op het eerste gezicht lijkt het zelfmoord, maar er is toch meer aan de hand. Maar wat? Het is zo'n idyllisch eiland. Maar toch worden er verschillende eilandbewoners worden verdacht.
En ondertussen is het privéleven van Thomas, die in een zomerhuisje heeft op één van de buureiland en vroeger veel tijd op Sandhamm doorbracht. Vriendin van vroeger, Nora, brengt er nog steeds elke zomer door. En haar huwelijk loopt niet lekker. Een verhaallijn die in de volgende delen vast wordt uitgewerkt en een rode draad gaat vormen.
Een fijn boek om lezen, ietwat vergelijkbaar met Camilla Läckberg. Ontspannende spanning. Een serie die ik wel ga volgen.
Ook van Michiel Stroink las ik dit jaar al eerder een boek. Via de Vakantiebieb las ik nu Tilt. Of ik gek ben vond ik duidelijk beter, maar ook Tilt las ik met plezier. Het is alleen allemaal wat onwaarschijnlijker (hoop ik).
Max is pokerverslaafde en daarbij hoort al snel ook drugsverslaving. Maar in één van zijn tien-dagen-doorstoom-periodes gaat hij out, belandt in het ziekenhuis en moet zo snel mogelijk een nieuwe lever krijgen. Maar daar heeft hij, gezien zijn levensstijl, geen recht op.
Wat volgt zijn een narcistische arts, een sullige ziekenhuishjurist, een radiologe die bewakingsvideo's kijkt en een hitsige verpleegster. Hopelijk allemaal karikaturen. Maar waar het omgaat: krijgt Max uiteindelijk toch een lever?
Met de overdreven persoonlijkheden wordt dit boek vooral grappig. Er is een serieuze ondertoon, maar bij mij strandt die een beetje. Ik wou alleen dat ik de epiloog niet gelezen had...
