Sacred and profane

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat ik The ritual bath las, het eerste deel van de serie thrillers van Faye Kellerman over Peter Decker en Rina Lazarus. Hoog tijd dus voor deel twee in de serie (van tot nog toe ongeveer 20): Sacred and profane.

Peter is voorzichtig een relatie met Rina begonnen. Dit betekent echter wel dat hij Joods moet worden, want Rina is orthodox Joods. Aangezien Peter ook een Joodse achtergrond heeft en geïnteresseerd is, wil hij ervoor gaan. Hoewel hem dat zwaar valt...

Het verhaal begint als Peter met de kinderen van Rina gaat kamperen en de kinderen in het bos twee skeletten vinden. Door gebitsvergelijkingen valt te achterhalen wie het zijn. Maar wat hebben ze met elkaar te maken? Een lastige case voor Peter.

Doordat het verhaal wordt afgewisseld met Peters en Rina's gewone leven, wordt het verhaal niet te zwaar en blijkt maar weer dat ook politiemannen gewone mensen zijn. Een serie die me wel blijft boeien, dus er zullen hier nog wel meerdere delen volgen. Vraag me alleen niet wanneer...

Stitches

Het boek Stitches van David Small ben ik al op veel blogs tegengekomen en telkens maakte het me nieuwsgieriger. En ik ben ook steeds geïnteresseerder in de graphic novel. Mooie redenen om dit boek te lezen.

Indrukwekkend. Vanwege de verhaal en vanwege de tekeningen die de sfeer zo goed weergeven. En hoe kunnen ouders hun kind dit aandoen? Hoe kun je een kind dat wellicht ziek is, niet laten onderzoeken?

Verder heb ik er weinig over te zeggen. Lezen dus! Er is maar weinig tekst, dus het gaat snel. Ik vermoed dat ik dit toch wel met enige regelmaat opnieuw eens op zal slaan. De kracht van tekeningen blijkt weer eens.

Palmwijn

Afgelopen zondag werd de eerste aflevering van 'Van Dis in Indonesië' uitgezonden. Op een tijdstrip waarop de VPRO vaak series uitzendt die me aanspreken. Met Indonesië heb ik niet echt iets en ook niet echt met Van Dis, maar toch is er genoeg reden om te (gaan) kijken.

Overdag las ik alvast een werk van Adriaan van Dis, namelijk Palmwijn. Dit boek gaat weliswaar over Afrika, maar de sfeer is wel gelijk. Waarnemen en niet oordelen.

De ik-persoon is in het verleden als waarnemer op een eiland geweest langs de kust van Afrika en ontmoette daar Susan. Nu hij een overlijdensadvertentie van haar ontvangt, denkt hij daar aan terug. Welk land het betreft, dat blijft onduidelijk. Het is in ieder geval een land waar noord en zuid tegen elkaar vechten. Susan kwam hier al omzwervend terecht en is blijven hangen. En ze probeert de bannelingen van het vaste land te helpen. Want de waarnemers doen datgene wat hun naam zegt: waarnemen, en niet meer dan dat.

Iets om over na te denken, wat is onze rol in dergelijke situaties (denk aan Syrie, Libië, etc.) en is dat de rol die we zouden moeten hebben? Dit boekje is dan misschien al 15 jaar oud, het thema nog even actueel.

The hithchiker's guide to the galaxy

Een van de dingen die ik dit jaar wil lezen is The ultimate hitchiker's guide van Douglas Adams, een trilogie in vijf delen. De eerste drie delen las ik al eens, maar met zulke grote tussenpozen dat ik het verhaal steeds kwijt was. Tijd voor herlezing en afronden.

Deel 1 is uit, The hitchhiker's guide to the galaxy. Een must-read voor nerds. Eindelijk weten we waar de Babelfish (vertaalsite van yahoo) en Trillian (nerdy msn) vandaan komen. En natuurlijk dat HET antwoord 42 is, alleen weet niemand de ultieme vraag.

Toen ik dit boek de eerste keer las, vond ik het geloof ik beter. Nu vind ik de grappen stiekem toch wel wat flauw. Maar mijn Engels is beduidend beter dan zes jaar geleden, toen ik dit boek voor het eerst las, dus dat helpt dan weer wel. Verder aardig vermaak en deze keer wil ik wel weten welke avonturen Arthur Dent met Zaphod Beeblebrox gaat meemaken in het grote universum.

De familie onderweg

Dit literaire juweeltje van Tommy Wieringa, De familie onderweg, bestaat uit vijf verhalen uit het boek Ik was nooit in Isfahaan. Reisverhalen, van over de hele wereld. Verhalen waarin het leven volledig anders is dan bij ons.

In 'Feest loopt een grilfeestje rond een varken slecht af omdat men de orkaan niet zag aankomen. 'De familie onderweg' beschrijft hoe het as van een familielid boven Borkum wordt uitgestrooid. 'Een oorlog' gaat over een hilarische restaurant waar de ober en de kok elkaar elke avond de tent uitvechten. Opnieuw is een hoofdrol weggelegd voor de as van een dode, deze keer op een schip in 'Mrs M.' In 'Wit paard, gezien door een barst in de muur' gaat over een reis naar China.Het leukste verhaal vond ik 'Kaas voor Jan', waarin de hoofdpersoon vanuit Nederland een kilo kaas meeneemt voor Jan, ergens ver weg in Etiopië.

Een aardige verzameling verhalen, wellicht dat ik ooit het hele boek ook nog eens lees.

De omweg naar Santiago

Mijn eerste kennismaking met Cees Nooteboom is via De omweg naar Santiago. Al een tijdje was ik nieuwsgierig naar deze schrijver en toen kreeg ik dit boek. Dat was anderhalf jaar geleden, vlak voor mijn eerste vakantie naar Spanje. Ondertussen staat mijn derde reis gepland.

Helaas weet ik niet heel erg veel van de geschiedenis van Spanje en dat maakt dit boek wel ingewikkeld. Hetzelfde geldt voor de vele architectonische beschrijvingen van de kleinste kerkjes. Een onderwerp waar ik niet zoveel mee heb.

Maar dat betekent niet dat ik dit boek niks vond! De schrijfstijl van Nooteboom vind ik heerlijk, zolang je er de tijd maar voor neemt. En het boek is opgedeeld in ong. 25 losse verhalen, die in korte tijd te lezen zijn. En ik had de uitvoering met foto's, dus er is genoeg te kijken.

Ik kan me goed voorstellen dat ik dit boek nog eens zal lezen als ik vaker in Spanje ben geweest en me iets meer z'n geschiedenis verdiept heb. En van Nooteboom zal ik zeker meer lezen. Hij dwaalt weliswaar via vele omwegen, maar die zijn zeker interessant. Want zo kom je toevallig zaken tegen. En naar zijn romans ben ik ook nieuwsgierig geworden.

De oversteek

De oversteek van Justin Cronin is zo'n boek dat ik al wil lezen sinds ik weet van het bestaan, maar waar ik maar niet aan toekwam. En ook zo'n boek dat ik erg graag wilde lezen, terwijl ik niet begreep waarom. Ik houd helemaal niet van vampiers en 'dystopian' boeken. Maar toch trok het, en ik ben blij toe. Afgelopen weekend las ik de laatste 200 pagina's (van de 760) bijna achter elkaar door. Ik wilde weten hoe het afliep (of in ieder geval dit deel, want het is deel één van een trilogie die in 2012 en 2014 wordt vervolgd).

Eerlijk is eerlijk, er waren momenten dat ik het bijna opgaf. Het eerste deel van het boek speelt in het bijna-heden en is voorstelbaar. Je ziet aankomen dat er iets enorm misgaat en ziet langzaamaan hoe. En dan zijn we een kleine honderd jaar verder en leeft een groep mensen in een kolonie, en zijn er nog meer overlevenden? Het begin van dit deel vond ik te lang en ik snapte niet waar we nog 500 pagina's voor nodig hadden. Gelukkig duurt de luwte maar 100 pagina's en wordt de nieuwe wereld steeds duidelijker. En daarna wordt het ook vooral weer spannend en gebeuren er onverwachte dingen.

Daarnaast is er gelukkig ook ruimte voor enige romantiek, het belang van familie en gebruikt de auteur verschillende schrijfstijlen. Zo is een lange reis beschreven in een reisdagboek van één van de deelnemers. Een goede oplossing, waarin snel een lange tijd beschreven wordt, met voldoende details.

En zo hebben schrijfstijl en verhaal me toch een beetje weten te overtuigen van een genre waar ik normaalgesproken niet zoveel mee kan. Deze komende twee delen van deze trilogie wil ik zeker lezen en wie weet volgen er toch meer van dergelijke boeken.