High fidelity

Dit boek staat al jaren in m'n kast, ik denk zelfs dat het één van de eerste boeken was die ik kocht. En nu, ongeveer 700 boeken verder, lees ik het eindelijk. Geen idee waarom in High Fidelity van Nick Hornby niet eerder las. Ik kocht het heel bewust en was er echt nieuwsgierig naar. En het werd goed aangeprezen.

En het is ook een fijn verhaal. Goed geschreven, veel humor, medelijden met Rob (de sociaal onhandige hoofdpersoon), liefde en sex en veel muziek. Een boek wat ook het genre guy-lit (naast chick-lit) meekreeg. En dat is goed te begrijpen. Het leest lekker weg, prima voor een (veel te) warme zomerweek.

Het boek begint met een relaas over vijf vriendinnen van Rob met wie de relaties is verbroken. En dan komt de laatste verbroken relatie, in het heden, die met Laura. Hoe krijgt Rob z'n leven weer op de rails en misschien komt het toch weer goed met Laura. Dit alles tegen de achtergrond van de platenzaak dit Rob met twee anderen draaiende houdt. Veel muziekweetjes.

Nick Hornby heeft me met dit boek in zijn werk geïnteresseerd gemaakt. De film heb ik een tijd geleden eens opgenomen. Dit ga ik vanavond maar eens kijken.

Sneeuwstorm en amandelgeur

Een Camilla Läckberg buiten de serie over Patrick en Erica. Een collega van Patrick, Martin, is echter wel aanwezig in Sneeuwstorm en amandelgeur. Mee met z'n vriendin (waarvan hij zich afvraagt of of hun relatie daar we definitief genoeg voor is) naar een familieweekend. Met Kerst met z'n allen in een villa op een eiland.

Al snel blijkt dat opa een imperium heeft en niet tevreden is over het zakelijke leven van kinderen en kleinkinderen. De sfeer is grimmig en opa sterft bij het openingsdiner. En dan wordt het een weekend speuren (door de vrieskou is de toegang tot het vaste land afgesloten) voor Martin.

Een goed verteld familiedrama met mogelijkheden tot meedenken. Met onverwachte elementen en een verrassende ontknoping.

Excuses voor het ongemak

Boeken kunnen snel verouderen. Zoals Excuses voor het ongemak - dagboek van een treinreiziger van Kees Volkers. Een dagboek van 15-7-2002 tot 15-7-2003. En sindsdien is er veel veranderd op het spoor.

Het dagboek vermeld feiten, maar komt soms ook zeurderig op me over. Iets te vaak wordt geklaagd over de te lage frequentie van treinen naar Houten, over overvolle treinen en over enkele minuten vertraging met de laatste trein.

Ja, natuurlijk gaat er wel eens iets fout en stond ik toen ik rond middernacht terugkwam van vakantie een half uur in de storm en regen op station Leiden, omdat de aansluitende sneltrein niet even had gewacht (doet ie anders altijd). En ja, ik moest laatst via Schiphol van Delft naar Utrecht (maar de NS kan er ook niks aan doen als er bij Woerden iemand voor de trein springt). Het door mij meest afgelegde traject is Delft - Utrecht en dat gaat meestal prima. Het traject Den Haag - Rotterdam blijft tricky omdat er slechts twee sporen liggen, het erg druk is en er nog wel eens wat mis gaat. Dan wordt Delft opeens onbereikbaar. Maar ook daarin komt verbetering, er wordt hier gewerkt aan een spoortunnel en spooruitbreiding.

Maar over het algemeen heb ik niets te klagen. De informatievoorziening wordt steeds beter (omroepen van aansluitende treinen op grote stations, website waarop storingen staan weergegeven en die aardig klopt). En er rijden behoorlijk wat treinen en meestal kan ik zitten (hoewel ik moet toegeven dat ik zelden in de spits reis).

Op zich was dit boek wel aardig, maar niet bijzonder en wat te negatief.

Food rules

Food rules van Michael Pollan was een interessant boek over wat en hoe te eten, maar bracht me niet heel veel nieuws. Misschien deels om ik recentelijk de BBC-serie The truth about food (kort geleden door de VPRO (of NPS?) uitgezonden onder de titel De waarheid over eten) had gezien. Aan de andere kant is het boek vooral gestoeld op de Amerikaanse markt. Ik heb het idee dat de Nederlander (of heb ik een vertekend beeld door mijn vrienden- en kennissenkring) gezonder leeft en zich bewust is van het feit dat zelf koken beter is dan afhaal.

Verder zijn de regels vooral erg simpel en samen te vatten als "Eet voedsel, niet te veel en vooral planten." Lijkt me geen speld tussen te krijgen.

Dit boek lijkt een samenvatting van In defence of food. Als dit boek wat meer wetenschappelijke achtergronden geeft, kan het interessant zijn. Als het meer van hetzelfde is, hoeft het van mij niet. Dan kijk ik liever een goed gemaakte BBC-serie.

Code Rebecca

Na het lezen van Door het oog van de naald twee jaar geleden, werd het weer eens tijd voor een Kenn Follett en wel Code Rebecca. Op de een of andere manier vond ik dit boek beduidend minder dan het vorige. Deels heeft het waarschijnlijk te maken met de locatie waar het zich afspeelt: Egypte (in plaats van Engeland). Met dat soort landen kan ik toch altijd wat minder. En ondertussen ben ik er ook echt wel van overtuigd dat spionage mijn genre niet is.

Maar dat betekent niet dat dit boek slecht was. Het verhaal zit goed in elkaar en is spannend. De Duitse spion Wolff gebruikt buikdanseres Sonja als lokaas. En dat blijkt te werken, via haar komt hij aan gedetailleerde informatie. Maar de Engelse agent Vandam heeft dezelfde gedachte en gebruikt de beeldschone Elene als lokmiddel. Is Wolff stom genoeg om daar in te trappen?

Of ik ooit weer iets van Follett lees, weet ik nog niet. Misschien iets van zijn nieuwere werk, waarin de oorlog (en spionage?) geen rol spelen.

Onmacht

Het cadeautje in de maand van het spannende boek: Onmacht van Charles den Tex. Een schrijver naar wie ik al langer nieuwsgierig ben, maar van wie ik nog nooit iets las. Een schrijver die het idee dat ik van hem heb in dit dunne boekje al bevestigd. Een heerlijke schrijfsteil en een boek met veel spanning.

Het verhaal van een gezin, met spanning met name naar de man, Victor, toe. Man van Ellen, maar niet de vader van Bas. Een spanning die in de loop van het boek alleen maar oploopt. Je weet dat het fout gaat, maar nog niet wat er fout gaat. En aan het einde van het boek is het maar raden naar hoeveel iedereen weet van hetgeen dat nu werkelijk gebeurd is.

Een heerlijk boek voor een paar uurtjes in de zonnige tuin.

Dubliners

Mijn eerste kennis met James Joyce: Dubliners. Een bundel met 15 verhalen over het Ierland van rond 1900. En die verhalen spelen zich af in alle lagen van de bevolking: spijbelende pubers, verliefde twintigers met lastige ouders, een feest na een autorace, drinkende mannen rond een politicus, een werkster die tè naïef is in de tram, een elitair diner, allemaal komen ze aan bod.

De verhalen zijn op zich niet heel bijzonder, maar mooi schetsen van een tijdsbeeld. De verhalen zullen niet blijven hangen, de indruk wel.

Misschien dat het binnenkort tijd wordt voor Ulysses. Die staat al op de plank.