14 april 2007

Idogs

Nadat ik vorig jaar enorm had gelachen om het debuut De zeepfabriek van Manon Spierenburg, over het reilen en zeilen van een soapschrijver, een satire op GTST, deed ik dat de afgelopen dagen om Idogs, haar tweede roman. Met als subtitel 'Een beestachtige talentenjacht' niet heel moelijk om te raden waar dit een satire op is. Opnieuw een erg grappig boek. Misschien wel iets meer standaard chicklit, maar misschien valt dat alleen op omdat ik nu beter bekend ben met dit genre dan vorig jaar.

Nadat hoofdpersoon Nico(lien) door haar vriendje uit zijn band en de auto wordt gekickt, vind ze de hond Wimmel. Een paar dagen later leest ze in de krant over een talentenjacht voor honden, Idogs. Een daarmee begint het circus. Hoewel Nico qua gedrag prima in de chicklit past, heeft ze in tegenstelling totde meeste andere kandidaten maar al te goed door dat ze genept wordt door het hele Idogs-circus: op tv is alles mooi, maar in werkelijkheid is het afzien. Een domme presentatrice, omkoperij binnen de jury, gemene acties van medekandidaten. Nico laat zich echter niet kisten....


Tussendoor volgen de nodige discussies met (ex-)vriendjes, vriendinnen, familieleden, enz. Hoewel ik graag goede literatuur lees met iets meer inhoud, zijn dit soort boeken tussendoor toch heerlijk voor een luie middag.

11 april 2007

Vaderlandse geschiedenis

Af en toe vind ik het wel es jammer dat ik geschiedenis op de middelbare school niet interessant vond. Hoewel, ik heb geen spijt van de keuzes die ik toen maakte. Als echte beta had ik ook zo'n pakket, aangevuld met aardrijkskunde. Gezien mijn studiekeuze lag dat best voor de hand. Maar tegenwoordig heb ik wel eens het idee dat ik wat geschiedkundige kennis mis. Gelukkig zijn er dan boeken als het Vaderlandse Geschiedenis boek, waar in 450 pagina's de Nederlandse geschiedenis kort wordt samengevat.

Eerlijk is eerlijk, heel veel zal er waarschijnlijk niet zijn blijven hangen. Een jaartal, een feit en korte achtergronden, het werkt als mooi naslagwerk (ik had gelukkig regelmatig 'o ja'-momenten en hoop dat er in de toekomst nog wat komen omdat ik het nu gelezen heb) maar onthouden is er bij mij toch niet echt bij. Het gaat mij ook niet om het exacte jaartal, maar om de loop van de geschiedenis enigszins te begrijpen, te beginnen dicht bij huis, Nederland. Hoewel dit wordt uitgebreid door kennis over gebieden waar ik kortere of langere tijd verbleef, zoals een paar jaar terug in Suriname. Ik heb namelijk al wel begrepen dat het vooral doordringt als je zelf rondloopt op een plek waar iets is gebeurd, als je je ergens een voorstelling van kan maken, omdat je in een bepaalde omgeving geleefd hebt.

Maar goed, de totale samenhang van de Nederlandse geschiedenis is me nog niet helemaal duidelijk (is ook wel wat veel gevraagd), en waarschijnlijk zal dat ook weer verder groeien als er iets gebeurd in de toekomst dat alleen kan worden verklaard met het verleden, wat de media dan ook zal doen. Tot die tijd, als iemand nog suggesties heeft voor een leesbaar overzicht van hoe Nederland is geworden tot wat het nu is, ik houd me aanbevolen.

04 april 2007

Garp

Indrukwekkend, dat is het eerste wat bij me opkomt over De wereld volgens Garp van John Irving, zowel qua verhaal als qua schrijfstijl. Kleine details van hoofdstukken eerder komen terug en blijken belangrijk, onverwachte dingen gebeuren continu (wat ook over de boeken van Garp wordt gezegd), het verhaal is heftig maar op de een of andere manier blijft het luchtig. Veel verschillende verhaallijnen lopen door elkaar, omdat ons ook steeds een kijkje gegund wordt in de boeken en verhalen die Garp schrijft.

Kort samen te vatten is dit boek niet. Oftewel, niet op zo'n manier dat er iets duidelijk wordt. Toch maar een poging.... Het boek beschrijft het leven van Garp, beginnend op de prestigieuze Steering school (alleen jongens) waar zijn moeder verpleegster is, zijn vader leeft niet meer en pas laat komt hij erachter hoe hij verwekt is. Garp is een stille, hard werkende jongen, gaat worstelen, ontmoet de dochter van de worstelleraar... Maar voordat zij van hem is moet er een verhaal geschreven worden, waarvoor Garp met z'n moeder naar Wenen trekt, waar vooral z'n moeder schrijft. Toch weet hij uiteindelijk met Helen te trouwen....

Dit is slechts het begin. Het leven van Garp wordt bepaald door de bezorgdheid over zijn kinderen, een transseksuele vriendin van z'n moeder, vrouwen die gewenst hun tong afhakken, enz. En steeds gebeurd er iets tragisch, maar nooit zorgt dat ervoor dat het gruwelijk en vervelend wordt om verder te lezen, door humor en het doorzettingsvermogen van Garp brengt elk ongeluk weer iets positiefs voort....

25 maart 2007

De brug

Fan van Geert Mak kun je me niet noemen, oftewel, na Hoe God verdween uit Jorwerd wist ik het wel: te weinig verhaal voor een roman, te weinig geschiedenis voor historisch interessant. Maar De brug vond ik toch een fijn boekje. Het project, het leven van een aantal inwoners van Istanbul beschrijven aan de hand van het leven en gesprekken op de brug, spreekt me ook aan, goed uitgangspunt.

Wat me eerder aan Mak ergerder, de mix van verhaal en geschiedenis, kwam hier goed tot z'n recht. Het verhaal geeft een mooi inkijkje in het leven van de mensen die hun geld proberen te verdienen op de brug en tegelijkertijd steek je ook nog wat op over Turkije. En misschien dat de geringe dikte wel een voordeel is.


Eén ding snap ik trouwens niet van boekenweekgeschenken: waarom hebben ze geen betrekking op het thema van de boekenweek? Oftewel, wat is het doel van het thema?

22 maart 2007

The prisoner of Zenda

Hoewel m'n plannen waren om meer te lezen, lukt dat de laatste tijd niet zo, helaas. Te druk en geveld door kinkhoest, ik maar denken dat die ziekte niet meer voorkwam in Nederland. Maar goed, het zorgt er dus voor dat ik na een dag werken en hoesten weinig energie meer heb om nog iets te lezen.

Toch The prisoner of Zenda van Anthony Hope vanavond uitgelezen. Een best aardig boekje over een nietsnut van Engelse adel die stiekem naar Ruritania voor de kroning van de koning, op wie hij verschrikkelijk blijkt te lijken. En dat is maar goed ook, want de koning is te dronken om gekroond te worden en nu is er een stand-in. Natuurlijk loopt het niet zo makkelijk en wordt de echte koning gevangen en moet de Engels edelman maanden lang voor koning doorgaan en ondertussen pogen de koning te bevrijden.

Af en toe ietwat voorspelbaar, maar wel aardig vermaak.

14 maart 2007

Reizen met mijzelf en anderen

Een boek wat je zowel de reiskriebels geeft als een goed gevoel bij het feit dat je zelf lekker thuis op de bank zet zonder het zelf mee te hoeven maken: Reizen met mijzelf en anderen van Martha Gellhorn. In dit boek beschrijft een van de weinige vrouwelijk oorlogsjournalisten in de jaren 30-60 van de 20e eeuw. In 5 kortere en langere verhalen beschrijft ze 5 gruwelreizen, met ook hun mooie momenten.

Waar gaan de reizen dan heen?
- China, begin jaren 40. Er heerst oorlog en je kunt je niet verstaanbaar maken. Daar zit je dan op een boot, smerig, verschrikkelijk.
- Het Caribische gebied, met als doel verslag te doen de oorlog, die zich daar vooral onder water afspeelt. Geen oorlog te zien, wel dagen op het water, wachtend op de wind, trekkend van eiland naar eiland. Wel paradijsjes die eilanden.
- Afrika, genietend van de natuur in Oost Afrika, met een gids die geen gids is en overal bang voor is. En Oost Afrika, waar je je verschikkelijk voelt.
- Rusland, in de jaren 60. Op bezoek bij een schrijfster, elke dag opnieuw gesprekken met haar vrienden, die van de wereld weinig weten maar het toch goed hebben voor hun tijd.
- Eilat, tussen de hippies, die zich vervelen.


Wat voor Martha de echt gruwelreis maakt is de vervelend en daar herken ik wel wat in. Als ik ergens ben wil ik iets doen, vervelen kan ik thuis ook wel. Zodra ik niets meer kan verzinnen om te doen vind ik terug naar huis dan ook een goede optie. Als ik me nog vermaak vind ik het allemaal geweldig. Zolang het maar niet al te avontuurlijk wordt, een gids die ik versta vind ik wel erg prettig.

04 maart 2007

Moby-Dick

Wonderlijk eigenlijk, dat Herman Melville bijna 500 pagina's nodig heeft om het verhaal van Moby-Dick te beschrijven. Hierin liggen zowel de kracht als de zwakte van het boek. De kracht omdat Melville hiermee laat een duidelijk beeld geeft van de walvisvaart, de zwakte omdat dit beeld wel erg uitgebreid is en je af en toe best een stuk wilt skippen...

Het verhaal is niet zo ingewikkeld: Ismael vertelt over een jacht op Moby-Dick op het schip van Pequod van Ahab. Ahab heeft zijn zinnen speciek op deze witte walvis gezet, aangezien deze er de reden van is dat Ahab een been kwijt is. De bemanning weet echter aan het begin van de reis niet dat dit het doel is en probeert Ahab hier ook van te weerhouden. Dat mag echter niet baten.


Tussen de hoofdstukken met actie door vertelt Melville over verschillende aspecten van de walvis is het algemeen en de walvisjacht in het bijzonder, waarbij ik denk dat het historisch inderdaad klopt. Zelf had die alleen niet echt mijn interesse.